Estragon czyli bylica estragonowa

W skrócie: Estragon (Artemisia dracunculus) to wieloletnia bylina dorastająca do 60 cm – 1 m, która lubi słoneczne, osłonięte stanowisko i lekką, piaszczystą glebę. Nasiona sieje się w inspekcie w marcu i kwietniu, a sadzonki wysadza w maju w rozstawie 60x60 cm. Pędy suszy się w cieniu, maksymalnie w 35 °C.

Bylica (łac. Artemisia dracunculus) jest znanym ziołem kuchennym znanym pod nazwą estragon, które wspomaga trawienie, pobudza apetyt i odświeża oddech. Pierwotną ojczyzną bylicy jest Azja. Spotykamy ją na rozległym terytorium od wschodniej Europy, przez Syberię aż po Chiny.

Bylica draganek jest jednym z ziół ogrodu ziołowego, ale możemy ją uprawiać również w doniczce na balkonie czy na parapecie okna kuchennego. Estetycznie estragon prezentuje się na grządce w ogrodzie ziołowym wraz z lawendą i szałwią.

Znamy 2 główne rodzaje bylicy:

• Bylica francuska jest w dużej mierze wykorzystywana głównie w kuchni dzięki swojemu przyjemnemu zapachowi. Jest ciemnozielonej barwy i niższego wzrostu. W porównaniu ze wschodnim gatunkiem ma znacznie wyraźniejszy smak. To właśnie ten rodzaj najczęściej używamy w kuchni.

• Bylica rosyjska jest jasnozielonej barwy i jest bardziej okazała. W przeciwieństwie do francuskiej ma łagodniejszy zapach i smak. Nie jest jednak podatna na choroby i szkodniki i jest łatwiejsza w uprawie. W przeszłości Persowie używali bylicy rosyjskiej przy grillowaniu mięsa.

Uprawa francuskiej odmiany bylicy jest w naszych regionach bardziej rozpowszechniona, szczególnie ze względu na jej wyraźniejszy smak.

Bylica częścią tradycji i mitów

Bylica była znana w starożytności, używano jej jako środka w walce z smokiem i wężem, stąd pochodzi jej łacińska nazwa. W średniowieczu bylica była ziołem, które stosowano przeciw zarazie. Była używana także jako zioło magów, podobno była połączeniem smoczej i wężowej siły. Umieszczali ją w kadzidłach, ale przygotowywali z niej również czarodziejski napój, dzięki któremu magowie mieli wizje. Istnieje też Bylica piołun.

Według legendy bylica powstała z dwóch nasionek - lnianego i rzodkiewki. Bylicę znamy również pod ludowymi nazwami estragon, esdragon, Tarkan, Dragon, bylica wężowa lub Paldan. Łacińska nazwa bylicy pochodzi od słowa dracunculus, co tłumaczymy jako słowo smoczek.

Uprawa bylicy (estragonu)

Bylica draganek (łac. Artemisia dracunculus) jest byliną wieloletnią, która dorasta do wysokości 60cm do 1m. Należy do rodziny astrowatych (łac. Asteraceae). Lubi stanowiska słoneczne, które są chronione przed wiatrem. Odpowiednia gleba do uprawy bylicy jest wilgotna, lekka piaszczysta do kamienistej z wystarczającą zawartością wapnia.

Estragon uprawiamy z nasion, które umieszczamy w inspekcie już w marcu - kwietniu. Młode sadzonki estragonu przenosimy na grządkę w maju w rozstawie 60x60cm. Roślinka ma okrągłą, bruzdowaną łodygę, na której wyrastają zielone, wąskie, długie karbowane listki. Liście estragonu mają na spodniej stronie kanały, którymi płyną pachnące olejki eteryczne. Te smakują gorzko, lekko palą. Estragon kwitnie drobnymi żółtawymi, później czerwonawymi kwiatkami w sierpniu aż do października. Jego owoce to niełupki. Po każdym zbiorze warto glebę nawozić, przekopać i wyplenić.

Przed kwitnieniem zbieramy liściaste pędy estragonu, które ścinamy około 10cm nad ziemią, czyli ścinamy 2/3 rośliny, aby reszta rośliny mogła wypuścić nowe pędy. Odcięte części ziela suszymy w przewiewnym miejscu, nie na słońcu, aby zachowało swoją jasnozieloną barwę, typowy aromat i smak. Przy sztucznym suszeniu ważne jest zachowanie maksymalnej temperatury 35°C. Przy nieprawidłowym suszeniu mieszanka estragonu ma stęchły zapach. Świeżą roślinę zakładamy do oleju lub octu.

Estragon jako składnik ziół prowansalskich

Nać estragonu używamy w kuchni do przyprawiania potraw warzywnych i strączkowych, ryb, sałatek, nadzień, ale także sosów śmietanowych. Jest również składnikiem znanych ziół prowansalskich, wraz z rozmarynem, bazylią, tymiankiem, lawendą, majerankiem, cząbrem i oregano.

Nie należy zapominać, że jeśli zmieszamy świeże listki z wodą i zamrozimy je, możemy kostki lodu wykorzystać do przygotowania mieszanych napojów. Estragon wykorzystujemy też przy kiszeniu ogórków i kapusty. Estragon zaliczamy wraz z kerblą i pietruszką do ziół dekoracyjnych.

Estragon jest typową przyprawą dla kuchni tureckiej i ormiańskiej oraz jest ulubionym składnikiem kuchni francuskiej.

Liście estragonu zawierają witaminę A, C, jod, sole mineralne oraz olejek złożony z estragolu, felandrenu, garbników, substancji gorzkiej i innych substancji czynnych. Działanie estragonu jest antyseptyczne i przeciwskurczowe. Herbata przygotowana z liści estragonu działa na poprawę apetytu, na ogólną poprawę trawienia i na wzmocnienie odporności. Wykorzystuje się ją również przy zwapnieniu tętnic i przy stwardnieniu rozsianym. Korzenie estragonu działają przeciwbólowo na zęby.

Świeża herbata jest jednak znacznie przyjemniejszą formą stosowania niż żucie korzeni :)

Estragon jest przyprawą kuchenną, ale też ziołem leczniczym. Uprawiamy go z nasion w doniczce lub w ogrodach zielarskich. To pachnące i dekoracyjne zioło lubi dużo słońca, glebę kamienistą lub piaszczystą. Kwitnie czerwonawymi kwiatkami od sierpnia do października. Ma wszechstronne zastosowanie i korzystny wpływ na organizm ludzki...