Seler korzeniowy Maxim

Apium graveolens var. Rapaceum

Seler pochodzi ze śródziemnomorza. Uprawiany jest w trzech formach - seler korzeniowy dla zgrubiałych korzeni, seler naciowy dla zgrubiałych ogonków liściowych lub jako forma liściowa dla bogatej rozety liściowej.

Dwuletnia roślina pochodzi z rodziny selerowatych. Owoce, które podobnie jak cała roślina zawierają wiele substancji aromatycznych. Seler jest źródłem witamin, zwłaszcza witaminy C (forma liściowa zawiera nawet 10× więcej witaminy C niż bulwy), a także B1, B2 oraz całego szeregu substancji mineralnych. Silny zapach i smak nadają mu olejki eteryczne.

W kuchni wykorzystywany jest do potraw zimnych i ciepłych, nadaje się do sałatek i do zup. Wielu osobom jego olejki przeszkadzają i powodują alergie - prawodawstwo wymienia go więc jako roślinę alergenną.

Seler naciowy spożywamy surowy, w sałatkach lub możemy go podgryzać do mięsa. Najwięcej naszemu organizmowi dostarczy w postaci soku do śniadania. Seler liściowy wykorzystywany jest do produkcji sałatek, ogonki są spożywane gotowane i wyciska się z niego surowy sok.

Jak uprawiać Seler

• Seler lubi stanowiska słoneczne, natomiast źle rośnie w cieniu, nie jest wtedy aromatyczny i łatwiej może zostać zaatakowany przez choroby grzybowe. Przez cały okres wzrostu potrzebuje wystarczającego podlewania. Ważne jest podlewanie podczas wysadzania i w drugiej połowie wegetacji podczas narastania bulwy. Seler bulwiasty należy regularnie pielić.

• Długi okres wegetacji można skrócić poprzez uprzednią uprawę. Sadzonki nie muszą być uprawiane w ogrzewanym pomieszczeniu. Do uprzedniej uprawy aż do momentu wysadzenia odpowiednia jest szklarnia czy ogród zimowy. Lutowy czy marcowy wysiew obowiązuje dla selera bulwiastego, liściowego i naciowego. Selera nie wysadzamy wcześniej niż w połowie maja na docelowe stanowisko.

  Seler bulwiasty wymaga uprzedniej uprawy sadzonek pod szkłem. Idealnym terminem na wysadzanie jest początek maja, najpóźniej połowa czerwca.

  U selera naciowego nasiona wysiewamy do szklarni lub inspektu. Wysadzanie przeprowadza się w maju na grządkę, w rozstawie 30×30 cm. Podczas wzrostu ogonki obsypujemy ziemią, aby zbielały.

  Seler liściowy wysiewamy w lutym do szklarni lub inspektu i wysadzamy w maju.

  Nasiona kiełkują dwa do trzech tygodni przy temperaturze między piętnaście a dwadzieścia stopni.

• Jest wymagający pod względem składników odżywczych i zawartości wapna w glebie. Wymaga gleb gliniastych, próchniczych. Liściowy i naciowy potrzebują raczej gleby gliniasto-piaszczystej. Optymalne pH to 6,5 – 7,5.

• Podczas wegetacji nawożymy nawozem wieloskładnikowym. Nawóz na warzywa korzeniowe jest odpowiedni.

• Ze szkodników seler atakuje przede wszystkim mszyca marchwiowa, mucha selerowa. Seler zabezpieczamy preparatami Basudin (mszyca) i Sumithion Super (mucha).

  Septorioza selera objawia się na blaszkach liściowych selera, gdzie powstają małe szarożółte plamki z żółtą obwódką i dużą liczbą bardzo drobnych czarnych kropek. Środki plam później brązowieją i zasychają.

  Parchatoość bulw selera to brązowe plamy, które się powiększają. Zaatakowana tkanka korkowacieje i pęka. Następuje gnilny rozkład bulwy. Zapobiegamy chorobie tak, że na tej samej działce selera nie uprawiamy przynajmniej przez 3 lata. Częściową ochroną jest użycie boraksu w dawce około 20g na 10m2.

  Plamistość liści selera objawia się na starszych liściach, pojawiają się żółtawe, później żółtobrązowe plamy. Liście zasychają i obumierają. Prowadzimy profilaktyczną ochronę Kuprikolem.

• Mniejsze bulwy selera można zbierać w lipcu. Liście selera zbieramy wybiórczo, aby pozostała wystarczająca powierzchnia liściowa.

  Seler liściowy zaczyna się zbierać stopniowo od lipca i dopiero pod koniec września przeprowadzamy jednorazowy zbiór.