Seler korzeniowy ASTERIX F1

Apium graveolens var. Rapaceum

Seler pochodzi z regionu śródziemnomorskiego. Uprawiany jest w trzech formach - seler korzeniowy dla zgrubiałych korzeni, seler naciowy dla zgrubiałych ogonków liściowych lub jako forma listkowa dla bogatej rozety liściowej.

Roślina dwuletnia pochodzi z rodziny selerowatych. Owoce, które podobnie jak cała roślina zawierają wiele substancji aromatycznych. Seler jest źródłem witamin, zwłaszcza witaminy C (forma listkowa zawiera nawet 10× więcej witaminy C niż bulwy), a także B1, B2 i całej gamy substancji mineralnych. Silny zapach i smak nadają mu olejki eteryczne.

W kuchni wykorzystywany jest do dań zimnych i ciepłych, nadaje się do sałatek i zup. Wielu osobom jego olejki przeszkadzają i powodują alergie - prawodawstwo wymienia go zatem jako roślinę alergenną.

Seler naciowy spożywamy na surowo, w sałatkach lub możemy go podgryzać do mięsa. Najwięcej naszemu organizmowi dostarczy w postaci soku do śniadania. Seler liściowy wykorzystywany jest do produkcji sałatek, ogonki są spożywane gotowane i wyciska się z niego surowy sok.

Jak uprawiać Seler

• Seler lubi miejsca słoneczne, natomiast słabo rośnie w cieniu, nie jest wtedy aromatyczny i łatwiej może zostać zaatakowany przez choroby grzybowe. Przez cały okres wzrostu potrzebuje odpowiedniego podlewania. Ważne jest podlewanie przy wysadzaniu i w drugiej połowie wegetacji przy narastaniu bulwy. Seler bulwiasty należy regularnie okopywać.

• Długi okres wegetacji można skrócić przez przeduprawę. Sadzonki nie muszą być uprawiane w ogrzewanym pomieszczeniu. Do przeduprawy aż do momentu wysadzenia odpowiednia jest szklarnia czy ogród zimowy. Lutowy czy marcowy wysiew dotyczy selera bulwiastego, liściowego i naciowego. Selera nie wysadzamy wcześniej niż w połowie maja na docelowe stanowisko.

  Seler bulwiasty wymaga przeduprawy sadzonek pod szkłem. Idealnym terminem do wysadzenia jest początek maja, najpóźniej połowa czerwca.

  U selera naciowego nasiona wysiewamy do szklarni lub inspektu. Wysadzanie przeprowadza się w maju na grządkę, w rozstawie 30×30 cm. Podczas wzrostu ogonki obsypujemy ziemią, aby zbielały.

  Seler liściowy wysiewamy w lutym do szklarni lub inspektu i wysadzamy w maju.

  Nasiona kiełkują dwa do trzech tygodni w temperaturze od piętnastu do dwudziestu stopni.

• Jest wymagający pod względem substancji odżywczych i zawartości wapna w glebie. Wymaga gleb gliniastych, próchnicznych. Liściowy i naciowy potrzebują raczej gleby gliniastopiaszczystej. Optymalne pH wynosi 6,5 – 7,5.

• Podczas wegetacji nawożymy nawozem wieloskładnikowym. Nawóz na warzywa korzeniowe jest odpowiedni.

• Ze szkodników seler atakuje przede wszystkim mszyca marchwiowa, rolnica selerowa. Seler zabezpieczamy preparatami Basudin (mszyca) i Sumithion Super (rolnica).

  Plamistość septoriozowa selera objawia się na blaszkach liściowych selera, gdzie powstają małe szaroszare plamki z żółtą obwódką i dużą liczbą bardzo drobnych czarnych kropek. Środki plam później brązowieją i zasychają.

  Parchorowatość bulw selera to brązowe plamy, które się powiększają. Zaatakowana tkanka korkowacieje i pęka. Następuje gnilny rozkład bulwy. Zapobiegamy chorobie tak, że na tej samej działce selera nie uprawiamy co najmniej 3 lata. Częściową ochroną jest użycie boraksu w dawce około 20g na 10m2.

  Plamistość liści selera objawia się na starszych liściach pojawiają się żółtawe, później żółtobrązowe plamy. Liście zasychają i obumierają. Prowadzimy prewencyjną ochronę Kuprikolem.

• Mniejsze bulwy selera można zbierać w lipcu. Liście selera zbieramy prześwietlając, aby pozostała odpowiednia powierzchnia liściowa.

  Seler liściowy zaczyna się zbierać stopniowo od lipca i dopiero pod koniec września przeprowadzamy jednorazowy zbiór.