Groszek cukrowy

Pisum sativum

Pochodzi z wschodniej Azji, a podczas wędrówek ludów na zachód rozprzestrzenił się do Azji Mniejszej i Europy. Ten groszek należy do grupy uprawianych wyłącznie dla zielonych strączków i niedojrzałych soczystych nasion. Strączki o zielonej barwie są drobne, około 4–6 cm długości, bardzo kruche i soczyste. Nasiona są bardzo słodkie i delikatne w smaku, podobnie jak łupina. Można go zamrażać. Strączki zjadamy niedojrzałe i całkowicie w całości w przeciwieństwie do tradycyjnego zielonego groszku. Zawiera przede wszystkim witaminę C, witaminy z grupy B, fosfor, cynk i żelazo.

Jak uprawiać groszek

• Groszek można uprawiać wspólnie na przykład z rzodkiewkami, sałatą, kalarepa, marchewką, cukinią lub ogórkami. Nie nadają się dla niego rośliny cebulowe, ziemniaki i pomidory. Groch jest rośliną zimnolubną, najlepiej rośnie przy temperaturach 13 – 18 °C. Wymaga słonecznego stanowiska. Dla groszku konieczne jest podparcie. Gleba powinna być stale przynajmniej wilgotna. Teren utrzymujemy bez chwastów, regularnie okopując. Nawadniamy tylko w razie potrzeby przy ekstremalnej suszy.

• Nasiona wysiewamy bezpośrednio na stanowisko od marca do kwietnia, na głębokość 5–7 cm w rozstawie 20–25×4–6 cm. Najlepszym terminem rozpoczęcia uprawy jest przełom marca i kwietnia.

• Odpowiednie są gleby średnio ciężkie. Wystarczająco wodochłonne. Optymalne pH 6,5–7,5.

• Gleby nie trzeba donawozić. Groch pobiera również trudno dostępne składniki pokarmowe z profilu glebowego.

• Do najczęstszych szkodników występujących na grochu należą mszyca grochowa, strąkowiec grochowiec oraz strąkowiec bobowiec. Przeciwko tym szkodnikom możemy użyć na przykład preparatów Pirimor 50 WG lub Decis Mega.

• Zbieramy całe strączki około 3 tygodnie po kwitnięciu.