Historyczny rozwój ogrodów, część 1

Ogrody były początkowo wykorzystywane raczej do celów gospodarczych. Później jednak ludzie, z potrzeby przyjemnego otoczenia, zaczęli sadzić w swoich ogrodach także kwiaty i drzewa.

Starożytność

Pierwszy ogród w starożytnym Egipcie datuje się na 4 000 lat p.n.e., w starożytności ogrody uważano za oznakę przepychu i dobrobytu. Ogród był podzielony na regularne wzory i części, ich elementem stał się także system nawadniający, który zaopatrywał roślinki w świeżą wodę.

Dla ogrodów egipskich typowy był basen, umieszczony pośrodku, którego wielkość zależała od zamożności właściciela. Kolejnym niezbędnym elementem była aleja drzew, która zapewniała schronienie przed słońcem, fontanny i wielki mur, który otaczał cały ogród.

Starożytni Rzymianie i Grecy zaczęli budować parki i ogrody dostępne dla wszystkich warstw. Elementem ogrodów rzymskich było atrium.

Ogrody syryjskie i babilońskie

Według legend znajdował się tu legendarny rajski ogród Eden, jego sławę przewyższają być może już tylko wiszące ogrody Semiramidy (babilońskie), które ujrzały światło dzienne około roku 600 przed Chrystusem.

Ponieważ zaczęto sprowadzać rośliny z podbitych krajów, powstawały tu pierwsze arboreta i ogrody botaniczne.

Ogrody perskie - utracony raj

W tych ogrodach znajdziemy przeważnie topole lub cyprysiki, elementem było także ożywienie ogrodów w postaci ptactwa, znaleźlibyśmy tu na przykład gołębie, łabędzie, kaczki i bażanty, w basenach, których również nie mogło tu zabraknąć, pływały spokojnie kolorowe rybki.

Starożytne Indie chwaliły się oprócz ogrodów także sadami, w których rozciągał się podłużny basen służący do obrzędów i oczyszczenia. Nie brakowało tu także altanek lub zadaszeń, gdzie ludzie się spotykali i spędzali swój wolny czas.

Chiny

Pojawia się tu znany yin i yang, przy czym harmonia tych dwóch elementów jest podstawą chińskiego ogrodu, który jest pojmowany jako szlachetna sztuka. W XV wieku w ogrodach buduje się chaty i pracownie.

Chińczycy od dawna czcili naturalność przyrody.

Zaczęto tu uprawiać miniatury roślin, tzw. nanizmy, później trafiły do Japonii, skąd rozprzestrzeniły się na cały świat.

Japonia

Początek ogrodu japońskiego datuje się na VI wiek, tworzono tu wymagające pałace wodne. XV wiek zdominowała buddyjska sekta Zen, która wracała do przyrody. Ograniczono kolorystykę, na pierwszy plan wysuwa się umiar i elegancja. Oprócz formowania pomniejszonych drzew, ogrody japońskie poświęcają się kamieniom, które przedstawiają tu góry.

W Japonii powstawały różne rodzaje ogrodów:

• Herbaciane - podstawą tego rodzaju ogrodów jest domek herbaciany oddzielony od otaczającego świata. Nie może w nim zabraknąć kamiennej lampy, małego zbiornika wodnego i brukowanej ścieżki, która jest osią całego ogrodu.

• Suche - są tworzone do celów medytacyjnych, głównymi elementami są głazy jako skały i piasek jako woda.

• Medytacyjne - znajdują się przy kompleksach klasztornych i są ich częścią

• Parkowe - powstały pod koniec XVI wieku, znajdziemy tu rozmaite sceneria, rozciągają się na stosunkowo rozległej przestrzeni

• Rezydencjalne - te ogrody są związane z domem, który mają chronić przed złymi wpływami, są tworzone w kształcie trójkąta symbolizującego niebo, ziemię i człowieka, jego trzema głównymi elementami są woda, rośliny i kamienie. Ogrody rezydencjalne mogą mieć następującą koncepcję:
  
  • hiraniwa - tu ogród jest rozwiązany jako płaszczyzna
  • cukijama - tutaj znajdziemy sztuczne pagórki i falisty teren, efektywnie wykorzystuje małą przestrzeń

Współczesny trend tworzenia ogrodów odpowiada właśnie wyglądowi ogrodów japońskich.

Jeśli artykuł się Państwu podoba, prosimy podzielić się nim ze znajomymi na Facebooku :)

Może Państwa zainteresować: Historyczny rozwój ogrodów, część 2