Rośliny mięsożerne

Rośliny mięsożerne - pielęgnacja i uprawa

Rośliny mięsożerne są uważane za trudne w uprawie. Nie zawsze tak jest – konieczne jest przestrzeganie podstawowych zasad, a będą rosły również u was...

Podstawowe zasady uprawy roślin mięsożernych

Rośliny mięsożerne (nazywane także roślinami drapieżnymi lub owadożernymi) fascynują swoją wyjątkową zdolnością do łapania i trawienia owadów. Wbrew powszechnej opinii, nie wszystkie gatunki są trudne w uprawie. Kluczem do sukcesu jest zrozumienie ich naturalnych warunków występowania i odpowiednie ich odtworzenie.

Najważniejsze wymagania

Odpowiednia woda – używaj wyłącznie destylowanej, deszczowej lub odwróconej osmozy
Właściwe podłoże – kwaśne, ubogie w składniki odżywcze (torf kwaśny, perlit)
Wilgotność – większość gatunków wymaga wysokiej wilgotności powietrza
Światło – intensywne, najlepiej naturalne lub specjalne lampy do uprawy
Nie nawożić – rośliny pobierają składniki odżywcze z owadów

Najpopularniejsze rośliny mięsożerne dla początkujących

Muchołówka amerykańska (Dionaea muscipula)

Najbardziej znana roślina mięsożerna z charakterystycznymi pułapkami szczękowymi. Stosunkowo łatwa w uprawie, wymaga okresu zimowego spoczynku w temperaturze 5-10°C.

Rosiczka (Drosera)

Rośliny z lepkimi włoskami gruczołowymi, na których przyczepiają się owady. Wiele gatunków jest odpowiednich dla początkujących, szczególnie rosiczka okrągłolistna.

Nepenthes (dzbanecznik)

Tropikalne rośliny z efektownymi dzbanami-pułapkami. Niektóre gatunki nadają się do uprawy pokojowej, wymagają jednak wyższej temperatury przez cały rok.

Przy zachowaniu podstawowych zasad uprawy rośliny mięsożerne mogą być fascynującym i niewymagającym dodatkiem do każdej kolekcji roślin.

Rośliny mięsożerne budzą podziw wszystkich obserwatorów. Dokładnie przemyślany mechanizm łapania ofiary i jej następne "trawienie" to fascynujący widok. Nie tylko sam proces trawienia jest interesujący u roślin mięsożernych, uwagę zwracają również piękne kwiaty.

Większość hodowców woli jednak dobrowolnie zrezygnować z tego piękna, ponieważ są przekonani o trudności uprawy roślin mięsożernych. Niektóre gatunki są trudne w uprawie i zalecane raczej dla specjalistów, ale można znaleźć szereg takich, które mogą uprawiać nawet mniej doświadczeni hodowcy.

W tym artykule możesz przeczytać: sarracenia, czego rośliny potrzebują do wzrostu, umiejscowienie, roczny cykl roślin, przesadzanie

Sarracenia (łac. Sarracenia) to rośliny mięsożerne z rodziny sarraceniowatych (łac. Sarraceniaceae). Rodzaj sarracenia liczy 8 gatunków, kilka podgatunków, form, odmian i oczywiście hybryd. Niektóre z nich powstały naturalnie, inne zostały sztucznie wyhodowane.

Głównym czynnikiem sukcesu jest wiedza, jak to robić. Przeczytaj, jak uprawiać rośliny mięsożerne z rodzaju sarracenia

Ojczyzną sarracenii są północnoamerykańskie regiony przybrzeżne. Konkretnie chodzi o obszar rozciągający się wzdłuż wschodniego wybrzeża Kanady przez Florydę aż do Teksasu.

W naturze sarracenie rosną głównie na bagnach, torfowiskach lub na wilgotnych łąkach na kwaśnych glebach. Sarracenie potrzebują do wzrostu gleb z bardzo małą zawartością azotanów i fosforanów.

Poznanie Sarracenii

Sarracenie to rośliny wieloletnie. Wyrastają do wysokości około 10 cm - 100 cm. Charakterystyczną cechą sarracenii są ich liście, które tworzą rurki sterczące pionowo w górę, u niektórych gatunków mogą leżeć blisko ziemi.

Kolor liści zależy od konkretnego gatunku i formy. Rurkowate liście rozszerzają się ku górze podobnie jak lejek, na końcu liścia wyrasta wieczko lub większa pokrywa (pułapki typu dzbanek). Na wieczku i przy górnej krawędzi rurki znajduje się nektar wabią owady.

Zwabiony owad ślizga się na nektarze i wpada do wnętrza rurki, gdzie czekają na niego włoski skierowane w dół, które uniemożliwiają mu ucieczkę. Uwięziony owad jest następnie trawiony dzięki bakteriom i enzymom.

Najpiękniejsze u sarracenii są ich zwisające kwiaty o średnicy 3 - 8 cm. Kolor i kształt kwiatu znacznie różni się między poszczególnymi rodzajami.

Co potrzebują rosiczki, aby dobrze rosły?

Na to pytanie nasuwa się wiele odpowiedzi, ta najprostsza jest prosta - rosiczki potrzebują zrozumienia podstawowych wymagań uprawowych. Nawet rosiczki, które uprawiasz w domu mają takie same wymagania uprawowe jak te, które rosną w wolnej przyrodzie.

Rosiczki potrzebują kwaśnej gleby (torfu) z minimalną ilością składników odżywczych. Bagna są przeważnie wystawione na bezpośrednie promieniowanie słoneczne, dlatego również "domowe" rosiczki umieść w miejscu z dużą ilością bezpośredniego światła słonecznego.

Chyba najważniejszym wymaganiem jest zmiana ciepłego lata i chłodnej zimy.

Umiejscowienie rosiczek

Rosiczki umieść w jasnym miejscu z dużą ilością bezpośredniego światła słonecznego. Ilość promieni słonecznych padających na liście roślin ma wpływ na ich zabarwienie - im więcej słońca, tym bardziej kolorowe będą liście.

Silne bezpośrednie słońce zabarwia liście większości rosiczek w odcienie czerwieni, żółci lub purpury. Natomiast niedobór światła prowadzi do tworzenia długich, słabych liści, które nie będą zbyt atrakcyjne.

W mieszkaniu umieść rosiczki na parapecie okna południowego lub pod lampą fluorescencyjną, lepsze miejsce przez lato to zdecydowanie na zewnątrz. Rosiczki wystarczy normalna wilgotność powietrza około 40 - 50%.

Substrat odpowiedni dla rosiczek

Właściwy substrat odgrywa w życiu roślin mięsożernych kluczową rolę. Rosiczki wymagają kwaśnego substratu ubogiego w składniki odżywcze. Niezbędne składniki odżywcze roślina pozyskuje "zjadając" swoją zdobycz, czemu dostosował się również system korzeniowy, który nie potrafi pobierać składników odżywczych z gleby.

Nie nawozić rosiczek - są przecież mięsożerne - niezbędne składniki odżywcze same sobie upolują.

Odpowiednim substratem do uprawy rosiczek jest mieszanka grubego włóknistego torfu, perlitu i piasku ogrodniczego w proporcji około 2:1:1. Użycie zwykłego substratu ogrodniczego bywa dla rosiczek w większości przypadków śmiertelne. Rosiczki giną z powodu nadmiaru składników odżywczych.

Woda jest dla rosiczek koniecznością

Woda jest nie mniej ważna. Rosiczki są przyzwyczajone do dużej ilości wody, więc doniczki, w których je uprawiasz muszą stale stać w około 2-3 cm wody.

Rosiczki podlewaj wodą deszczową, woda z wodociągu jest dla nich toksyczna!

Prostym rozwiązaniem jest ustawienie doniczek z roślinami w głębokich miseczkach z wodą. Substrat nie może latem nigdy całkowicie wyschnąć. Wrażliwość korzeni wpływa nie tylko na wybór substratu, ale i wodę do podlewania.

Rosiczki powinny być podlewane "naturalną" wodą, najlepiej deszczową. Woda z wodociągu jest chlorowana i dla większości rosiczek toksyczna.

Roczny cykl sarracenii

W naturze sarracenie przyzwyczajone są do przemienności okresu ciepłego lata i chłodnej zimy. Ten roczny cykl należy respektować również przy uprawie w naszych warunkach. Ważne jest przestrzeganie temperatury, która latem powinna wynosić od 20 do 30°C.

Okres zimowego odpoczynku fachowo nazywany "dormancją", któremu towarzyszy obniżona temperatura, powinien trwać co najmniej 3 miesiące. W tym czasie sarracenie potrzebują temperatury w zakresie 5-7°C. Miejscem w mieszkaniu, gdzie wymagana temperatura jest stabilna przez cały rok, jest lodówka.

Jeśli nie macie Państwo innego "odpowiedniego" miejsca do zimowania sarracenii, nie obawiacie się i umieśćcie rośliny w lodówce. Nie musicie ich karmić salami. Do lodówki nie można umieścić sarracenii bez przygotowania.

Przed włożeniem do lodówki pozwólcie substratowi wyschnąć, aby nie doszło do zgnicia roślin. Po wyjęciu sarracenii z lodówki w niedługim czasie zostanie wywołane kwitnienie. Rośliny wyjęte z lodówki należy podlać i uprawiać w zwykły sposób.

Przesadzanie sarracenii

Sarracenie powinny być przesadzane minimum co dwa lata. Kłączy nie zasypujcie, umieszczajcie je na poziomie powierzchni substratu, tak łatwiej uniknąć ich gnicia.

Rośliny sadzicie do wystarczająco dużych doniczek, aby miały dość przestrzeni. Przy manipulacji roślinami uważajcie na ich korzenie, są wrażliwe na uszkodzenia. Nowe korzenie rosną stosunkowo długo.

Przesadzone rośliny pozostawcie do aklimatyzacji w półcieniu.

Rozmnażanie sarracenii

Sarracenie rozmnaża się dwoma podstawowymi sposobami - z nasion i poprzez podział kęp. Wyhodowanie sarracenii z nasionek jest bardziej czasochłonne, ale jeśli nie macie rośliny matecznej z odrostami, nie pozostaje wam nic innego.

Przy wysiewie przestrzegajcie wszystkich zasad uprawy dorosłych roślin, starajcie się utrzymać wysiew wolny od pleśni, które mogłyby zniszczyć młode roślinki. Rozmnażanie za pomocą odrostów najlepiej przeprowadzać podczas przesadzania. Od roślin oddzielcie odrosty, które już mają korzenie, łatwiej się przyjmą po posadzeniu.

Choroby i szkodniki atakujące sarracenie

Sarracenie są najczęściej atakowane przez mszyce, które obgryzają nowe pułapki oraz wełnowce wysysające soki roślinne. Zaatakowane rośliny należy potraktować możliwie najdelikatniejszymi środkami.

Dużo sukcesów w uprawie mięsożernych sarracenii życzy Lenka Z