Owoce, które udekorują Waszą ogród

Dawniej w ogrodach uprawiano tylko tradycyjne gatunki owoców - jabłka, gruszki, wiśnie, śliwki... Dziś ludzie chętnie eksperymentują i próbują wyhodować również rośliny, które u nas wcześniej nie występowały. Coraz częściej spotykamy się więc w ogrodach z rozmaitymi krzewami czy drzewami, o których wcześniej nie mieliśmy pojęcia. Większość roślin zdobywa swoją popularność dzięki ciekawemu wyglądowi, a także ze względu na swoje lecznicze właściwości. Wiele krzewów i drzew, dopiero odkrywanych przez nowoczesne społeczeństwo, nazywanych jest roślinami przyszłości, ponieważ zawierają substancje, które potrafią leczyć wiele chorób. W pierwotnej ojczyźnie tych roślin wiadomo to jednak już od dawna... Odkryj urok i zdrowie zawarte w rokitniku, jagodzie kamczackiej, mini kiwi i pepino gold.

Rokitnik zwyczajny

Rokitnik zwyczajny (łac. Hippophae rhamnoides) jest krzewem z rodziny oliwnikowatych (łac. Elaeagnaceae). Rokitnik pochodzi z Kaukazu i Azji Środkowej. W niesprzyjających warunkach Syberii rokitnik zwyczajny jest jedną z niewielu roślin zawierających dużą ilość witaminy C. Miejscowi mieszkańcy nazywają go dlatego "syberyjskim cudem". Rokitnik zawiera także wiele innych witamin i minerałów, które znajdują się w owocach w wyważonych proporcjach, co jest przyczyną niezwykłych właściwości leczniczych. Dobroczynne działanie rokitnik miał jednak nie tylko na ludzi, nawet konie, które pasły się w okolicach, gdzie rósł rokitnik, miały wyraźnie bardziej lśniącą sierść niż pozostałe konie. Stąd pochodzi również łacińska nazwa rokitnika - Hippophae w tłumaczeniu z greckiego oznacza lśniącego konia.

Rokitnik zwyczajny jest kolczastym, opadającym krzewem, który może dorosnąć do wysokości nawet 6 metrów. Ozdobą w ogrodzie będą nie tylko jego liście, które po obu stronach pokryte są srebrnymi łuskami, ale także wyraziste pomarańczowo-czerwone owoce. Aby doczekać się owoców, musicie zawsze posadzić rośliny męskie i żeńskie w stosunku ok. 1:6 na korzyść roślin żeńskich. Rokitnik zwyczajny jest bowiem rośliną dwupienną.

Uprawa rokitnika zwyczajnego

Ponieważ rokitnik zwyczajny pochodzi z niesprzyjającej Syberii, jest bardzo odporny, a tym samym nieskomplikowany w uprawie. Najlepiej rośnie na słonecznym stanowisku w lżejszej, piaszczystej i przepuszczalnej glebie bogatej w wapń. Na wilgotniejszym stanowisku rokitnik również wyrośnie, ale w zbyt mokrej glebie może zimą przemarzać. Rokitnik nadaje się do obsadzenia nieużytków i zdewastowanych gleb, możecie go także wykorzystać do umocnienia brzegów. Rokitnik nie wymaga częstego podlewania, jedynie przy długotrwałej suszy należy go podlać. Nawożenie także nie jest konieczne, ponieważ o dopływ substancji odżywczych dbają bakterie brodawkowe żyjące w korzeniach brodawkowatych. Starsze krzewy należy na wiosnę przyciąć, można przeprowadzić cięcie odmładzające aż do trzyletniego drewna. Pierwszych owoców doczekamy się za 2 - 4 lata.

Kolcowój

Kolcowój (łac. Lycium) należy do rodziny psiankowatych (łac. Solanaceae). Najpowszechniejszym gatunkiem jest kolcowój chiński (łac. Lycium chinense), którego owoce znane są pod nazwami wolfberry, goji lub goji berry. Ta sama nazwa przyjęła się także dla samej rośliny. Kolcowój chiński rośnie przede wszystkim w południowych regionach Chin. Owoce kolcowoju są w Chinach stosowane od wieków jako owoce odmładzające. W tradycyjnej medycynie chińskiej kolcowój ma swoje niezastąpione miejsce, jest uważany za niezbędny, całkowicie uniwersalny suplement diety. Szczególnie istotna jest zawartość betakarotenu, witaminy C, B1 i B2. Kolcowój wzmacnia odporność i układ immunologiczny, pomaga obniżać ciśnienie krwi, jest odpowiedni przy nadmiernym spożyciu alkoholu i wspomaga funkcje seksualne. Kolcowój wzmacnia wzrok, łagodzi podrażnione oczy i poprawia ostrość widzenia.

Uprawa kolcowoju

Kolcowój jest wieloletnią krzewem, który może dorosnąć do wysokości nawet 3 metrów. Kolcowój nie jest wymagający co do gleby i warunków uprawy, wyrośnie niemal wszędzie. Najkorzystniejsza jest uprawa kolcowoju w miejscu słonecznym i na lżejszych glebach. Podlewaj go podczas długotrwałej suszy, w przeciwnym razie wystarcza mu deszczówka. Nawożenie nie jest konieczne. Jeśli chcesz utrzymać kolcowój w małym rozmiarze, musisz go regularnie przycinać i formować. Kolcowój kwitnie od czerwca do października. Z kwiatów następnie tworzą się pomarańczowo-czerwone owoce. Roślina owocuje około 2 - 3 lat po posadzeniu. Kolcowój jest samopylny i w naszych warunkach w pełni mrozoodporny.

Minikiwi

Minikiwi (łac. Actinidia) należy do rodziny aktinidiowatych (łac. Actinidiaceae). Jest to właściwie odmiana kiwi o drobnych owocach. Istnieje około 40 gatunków minikiwi. Do najczęściej uprawianych należy hybryda nazwana Actinidia Issai powstała prawdopodobnie z krzyżowania Actinidia arguta i Actinidia rufa. Ten gatunek można uprawiać również w pojemniku jako kiwi balkonowe. Kolejną niekwestionowaną zaletą tego kultywaru jest jego samopylność. Do uzyskania owoców nie potrzebujesz więc roślin męskich i żeńskich, jak to jest zwyczajne u innych odmian kiwi i minikiwi. Roślina minikiwi oprócz tego, że owocuje smaczne owoce, jest również bardzo ładna, ma ciemnozielone liście i pachnące kwiaty kwitnące w czerwcu. Owoce minikiwi mają taki sam smak i kształt jak zwykłe kiwi, są tylko mniejsze (mniej więcej jak większe agrest). Minikiwi dojrzewają stopniowo, najsmaczniejsze są w okresie, kiedy zaczynają lekko miękną́ć.

Uprawa minikiwi

Minikiwi można uprawiać bez większych trudności, dobrze znosi mrozy. Jeśli roślinę przed nadejściem zimy lekko przykryjecie, nie musicie obawiać się zimy. Minikiwi sadźcie w słonecznym miejscu do lekko kwaśnej, sypkiej ziemi. Gleba nie powinna być przenawożona, ponieważ wtedy roślina wprawdzie bujnie by rosła, ale nie chciałaby kwitnąć. Po przekwitnięciu możecie zacząć nawozić np. Kristalon Start, tworzenie owoców możecie wspomóc Kristalon Plod. Alternatywą jest posadzenie w dużej donicy. Bez względu na to, gdzie zasadzicie roślinę, nie zapomnijcie dać jej podpory. Minikiwi Issai wprawdzie rośnie wolno, ale i tak dobrze jest każdego roku wiosną przeprowadzić przerzedzanie. Krzewy nie powinny być zbyt gęste, po zbiorze usuńcie wypłodzone pędy. Minikiwi kwitną i owocują na nowych pędach wyrastających ze starszego drewna.

Pepino gold

Pepino gold (łac. Solanum muricatum) należy podobnie jak kolcowój do rodziny psiankowatych (łac. Solanaceae). Pepino gold pochodzi z Peru i Kolumbii. Cieszy się dużą popularnością w Nowej Zelandii. W Polsce wprawdzie warunki do uprawy pepino nie są całkowicie optymalne, ale i tak możecie sami wyhodować własne pepino. Pepino jest rośliną wieloletnią, u nas jednak często uprawia się je tylko jako roślinę jednoroczną (hodowcy nie mają miejsc do przezimowania). Pepino dorasta do wysokości ok. 30 - 50 cm. Kwiaty są bardzo podobne do kwiatów ziemniaka, owoce są jajowatego kształtu. Dojrzałe owoce są żółte z wyraźnymi ciemnozielonymi aż ciemnobrązowofioletowymi paskami. Rośliny z owocami wniosą do każdego ogrodu odrobinę egzotyki.

Uprawa pepino gold

Pepino jest przyzwyczajone do cieplejszego klimatu, dlatego przy jego uprawie musicie przestrzegać podstawowych zasad. Nasiona musicie wysiewać bardzo wcześnie, najlepiej już na początku stycznia, ponieważ okres wegetacji pepino gold jest bardzo długi. U później wysianych roślin owoce mogłyby już nie dojrzeć przed nadejściem przymrozków. Pepino gold ma podobne wymagania temperaturowe jak pomidory. W naszych warunkach najczęściej uprawia się je w skrzynkach i donicach, aby zbyt nie rosły i wcześnie kwitły. Dla jednej rośliny wystarczy skrzynka o wielkości ok. 40 cm. Odpowiednią ziemią jest uniwersalny substrat ogrodniczy. W połowie kwietnia roślinie przytnijcie wierzchołek, aby się rozgałęziła. Pepino nie jest mrozoodporne, dlatego przenieście je w miejsce zewnętrzne dopiero, gdy nie grożą przymrozki przyziemne. Nie służą mu również temperatury poniżej 6 °C, przestaje przy nich rosnąć. W czasie sezonu rośliny regularnie nawożcie. Jeśli będziecie pepino zimować, zacznijcie jesienią ograniczać nawożenie i podlewanie, a po dojrzeniu owoców przenieście je do chłodniejszego, jasnego i przewiewnego pomieszczenia o minimalnej temperaturze 3 °C. Bryła korzeniowa nigdy nie może całkowicie wyschnąć, dlatego pepino i zimą od czasu do czasu podlejcie.