Papryka warzywna Rubinowa słodka

Capsicum annum - Rubinova

Roślina wieloletnia pochodząca z Meksyku. W uprawie jest hodowana jako roślina jednoroczna i może osiągnąć wysokość 0,5–1,5 m. Ma liście naprzemianległe, lancetowate. Kwiaty są białe, pięciokrotne. Owocem jest strąk, którego naturalny kolor to czerwony. Uprawia się około trzech tysięcy odmian papryki, słodkich i ostrych. Za ostrość odpowiada alkaloid kapsaicyna. Początkowo była uprawiana jako roślina ozdobna. Jej wykorzystanie jako przyprawa, ewentualnie jako warzywo, przyszło później. Obecnie wykorzystuje się przede wszystkim dwa gatunki papryki. Pierwszym jest papryka roczna (Capsicum annuum). Kolejną papryką powszechnie wykorzystywaną do produkcji przypraw są odmiany gatunku Capsicum frutescens, określane jako chilli. Ogólnie papryki dzieli się na sześć grup: papryki stożkowate (typ węgierski), papryki kwadratowe, papryki jabłkowe, kapie, rogi byka i barana oraz przyprawowe, czyli chilli.

Papryki zawierają dużo potasu, fosforu i sodu i są między innymi ważnym źródłem witaminy C, U i karotenu. Odmiany warzywne wykorzystuje się na świeżo, do sałatek lub w kuchni zimnej i ciepłej. Przyprawowe są z kolei doskonałą pikantną przyprawą! Papryki mają szerokie zastosowanie, mogą być obrabiane cieplnie, spożywane na zimno, nadają się do przygotowania sałatek, potraw azjatyckich czy do marynowania. Są świetnym dodatkiem podczas diet.

Jak uprawiać papryki

• Wymaga ciepłego, słonecznego, osłoniętego stanowiska. Optymalny zakres temperatur podczas wegetacji wynosi 18–23°C. Temperatury poniżej 14 i powyżej 30°C są ekstremalne i papryki im nie służą. Papryki sadzimy po 2 obok siebie. Papryki warto na bieżąco podwiązywać. Idealne jest przymocowanie rośliny do prowadzącej tyczki zarówno w dolnej części rośliny, jak i w górnej części. Ważne jest regularne podlewanie i wyrywanie chwastów wokół roślin. W żadnym wypadku nie podlewamy i nie opryskujemy podczas bezpośredniego nasłonecznienia, ponieważ je spalimy. W tunelu foliowym czy szklarni papryki wyrosną również znacznie szybciej, głównie dzięki temperaturze i wilgotności. Papryki regularnie kontrolujemy, czy nie są zaatakowane przez szkodniki lub czy nie pojawiają się objawy chorób fizjologicznych czy grzybowych.

• Papryki wysiewamy od stycznia najpóźniej do końca marca. Aby ułatwić sobie wysiew, możemy je wysadzać do torfowych jiffów. Jeśli wybieramy wysadzanie do substratu, powinien on zawierać perlit zmieszany w odpowiedniej proporcji z ziemią bogatą w składniki odżywcze. Możemy więc użyć specjalnego substratu do wysiewu, który zmieszamy z perlitem czy piaskiem. Nasiona wysadzamy na głębokość ok. 1 cm. Wysadzone nasiona zabezpieczamy Previcurem, zapewniając w ten sposób ochronę przed wyleganiem roślin kiełkujących. Temperatura musi wynosić około 25 stopni Celsjusza. Wilgotność powietrza nie powinna się zmieniać dla prawidłowego wzrostu sadzonek. Siewki potrzebują dużo światła, aby się nie wyciągały. Kiedy na małych roślinach wyrosną co najmniej dwa listki, nadszedł czas, aby przesadzić je do doniczki. Rośliny z bryłą korzeniową przesadzamy na stałe stanowisko w rozstawie 60–70 cm x 25–40 cm.

• Papryki wymagają gleby próchniczej, żyznej z wystarczającą ilością dostępnej wody glebowej i pH w zakresie 6,5–7,5.

• Podstawowym nawożeniem jest wymieszanie z glebą, gdzie będziemy sadząć papryki, dojrzałego obornika krowiego, ewentualnie kompostu. To nawożenie przeprowadzamy jesienią. Jesienią jednocześnie wapnujemy powierzchnię dawką ok. 3,6 kg/m2 wapna mielonego lub 2 kg/m2 w zależności od gleby na stanowisku. Przed wysadzeniem warto wymieszać z glebą 50 – 70 g/m2 nawozu NPK z wyższym udziałem azotu. Podczas wegetacji dożywiamy nawozem rozpuszczalnym w wodzie NPK - Cererit, Kristalon. Ważne jest, aby nawóz rozpuszczalny w wodzie zawierał jednocześnie mikroelementy! Nawóz aplikujemy co 14 dni.

• Papryki bywają atakowane przez szkodniki ssące, takie jak mszyce, mączliki lub przędziorki. Do ochrony możemy użyć preparatu Mospilan, Decis Mega czy preparatu Symfonie od Natury.

  Przy dużej wilgotności powietrza mogą być atakowane owoce przez pleśnie i grzyby. Najbardziej znanymi chorobami grzybowymi są szara i biała zgnilizna. Ochroną przed tymi chorobami grzybowymi jest odpowiedni preparat Ortiva.

  Niebezpieczna jest bakteryjna plamistość roślin papryki. Nekrotyczne owoce dotknięte tą plamistością zazwyczaj pękają i są zniszczone. Różnokolorowe plamy szczególnie na owocach powoduje choroba bakteryjna zwana brązowieniem. Przy tych infekcjach roślin najlepszym sposobem jest ich likwidacja.

  Niedobór wapnia w glebie, nieregularne nawadnianie czy obecność potasu w glebie powoduje zaburzenia fizjologiczne. Te niedobory mogą objawiać się zaburzeniami owoców, liści, kwiatów, które często są mylone z chorobami grzybowymi. W przypadku, gdy rośliny są zaatakowane przez nekrozę, stosujemy równomierne podlewanie, wystarczające odżywianie i zabezpieczamy je na przykład skutecznym chlorkiem wapnia lub specjalnym nawozem dolistnym.

• Papryki uprawiane dla zielonych owoców zbieramy już w połowie lipca. Owoce czerwone lub żółte zbieramy dopiero pod koniec sierpnia i we wrześniu. Papryczki przyprawowe (chilli) zbieramy jesienią, jeśli są uprawiane na zewnątrz czy w szklarni.