Papryka typ bananowy Corno di toro rosso

Capsicum annum - Corno di toro rosso

Roślina wieloletnia pochodząca z Meksyku. W uprawie hodowana jest jako roślina jednoroczna i może osiągnąć wysokość 0,5–1,5 m. Ma naprzemianległe, lancetowate liście. Kwiaty są białe, pięciokrotne. Owocem jest strąk, którego naturalny kolor to czerwony. Uprawia się trzy tysiące odmian papryki, zarówno słodkich, jak i ostrych. Za ostrość odpowiada alkaloid kapsaicyna. Początkowo hodowana była jako roślina ozdobna. Jej wykorzystanie jako przyprawa lub warzywo przyszło dopiero później. Dziś wykorzystuje się głównie dwa gatunki papryki. Pierwszym jest papryka roczna (Capsicum annuum). Kolejną papryką powszechnie wykorzystywaną do produkcji przypraw są odmiany gatunku Capsicum frutescens, określane jako chilli. Ogólnie jednak papryki dzieli się na sześć grup: papryki iglaste (typ węgierski), papryki kwadratowe, papryki jabłkowe, kapie, rogi bycze i baranie oraz korzenne, czyli chilli.

Papryki zawierają dużo potasu, fosforu i sodu i są ponadto istotnym źródłem witaminy C, U i karotenu. Odmiany warzywne używa się na świeżo, do sałatek lub w kuchni zimnej i ciepłej. Korzenne są doskonałą pikantną przyprawą! Papryki mają szerokie zastosowanie, można je poddawać obróbce cieplnej, jeść na zimno, nadają się do przygotowania sałatek, potraw azjatyckich czy do marynowania. Są świetnym dodatkiem w czasie diet.

Jak uprawiać papryki

• Wymaga ciepłego, słonecznego, osłoniętego stanowiska. Optymalny zakres temperatur w okresie wegetacji wynosi 18–23°C. Temperatury poniżej 14 i powyżej 30°C są ekstremalne i nie służą papryce. Papryki sadzimy po 2 obok siebie. Papryki warto na bieżąco podwiązywać. Idealnym rozwiązaniem jest przymocowanie rośliny do prowadzącej tyczki zarówno w dolnej części rośliny, jak i w górnej części. Ważne jest regularne podlewanie i wyrywanie chwastów wokół roślin. W żadnym wypadku nie podlewamy i nie zraszamy w bezpośrednim słońcu, ponieważ spowoduje to poparzenia. W tunelu foliowym czy szklarni papryki wyrosną również znacznie szybciej, głównie dzięki temperaturze i wilgotności. Papryki regularnie kontrolujemy, czy nie są zaatakowane przez szkodniki lub czy nie występują objawy chorób fizjologicznych lub grzybowych.

• Papryki wysiewamy od stycznia najpóźniej do końca marca. Aby ułatwić sobie wysiew, możemy je wysadzać do torfowych jiffy. Jeśli wybieramy wysadzanie do substratu, powinien on zawierać perlit zmieszany w odpowiedniej proporcji z ziemią bogatą w składniki odżywcze. Można więc użyć specjalnego substratu do wysiewu, który zmieszamy z perlitem lub piaskiem. Nasiona sadzamy na głębokość około 1 cm. Wysadzone nasiona zabezpieczamy preparatem Previcur, zapewniając tym samym ochronę przed wyleganiem siewek. Temperatura musi wynosić około 25 stopni Celsjusza. Wilgotność powietrza dla prawidłowego wzrostu sadzonek nie powinna się zmieniać. Siewki potrzebują dużo światła, aby się nie wyciągały. Gdy na małych roślinach wyrośnie przynajmniej dwa listki, nadchodzi czas przesadzenia ich do doniczki. Rośliny z bryłą korzeniową przepikowujemy na stałe stanowisko w rozstawie 60–70 cm x 25–40 cm.

• Papryki wymagają próchnicy, żyznej gleby z wystarczającą ilością dostępnej wody glebowej i pH w zakresie 6,5–7,5.

• Nawożeniem podstawowym jest wymieszanie z glebą, gdzie będziemy sadzić papryki, dojrzałego obornika krowiego lub kompostu. To nawożenie przeprowadzamy jesienią. Jesienią jednocześnie wapnujemy powierzchnię dawką około 3,6 kg/m2 mielonego wapna lub 2 kg/m2 w zależności od gleby na stanowisku. Przed wysadzeniem warto wymieszać z glebą 50 – 70 g/m2 nawozu NPK z wyższą zawartością azotu. W czasie wegetacji dokarmiamy nawozem NPK rozpuszczalnym w wodzie - Cererit, Kristalon. Ważne jest, aby nawóz rozpuszczalny w wodzie zawierał jednocześnie mikroelementy! Nawóz aplikujemy co 14 dni.

• Papryki bywają atakowane przez szkodniki ssące, takie jak mszyce, mączliki lub przędziorki. Do ochrony możemy użyć preparatu Mospilan, Decis Mega czy preparatu Symfonie od Natury.

  Przy dużej wilgotności powietrza owoce mogą być atakowane przez pleśnie i grzyby. Najbardziej znanymi chorobami grzybowymi są szara i biała zgnilizna. Ochroną przed tymi chorobami grzybowymi jest odpowiedni preparat Ortiva.

  Niebezpieczna jest bakteryjna plamistość roślin papryki. Nekrotyczne owoce dotknięte tą plamistością zazwyczaj pękają i zostają zniszczone. Różnokolorowe plamy szczególnie na owocach powoduje choroba bakteryjna zwana brązowieniem. Przy takich atakach roślin najlepszym sposobem jest ich likwidacja.

  Niedobór wapnia w glebie, nieregularne nawadnianie lub obecność potasu w glebie powoduje zaburzenia fizjologiczne. Te niedobory mogą objawiać się zaburzeniami owoców, liści, kwiatów, które często są mylone z chorobami grzybowymi. W przypadku gdy rośliny są dotknięte nekrozą, stosujemy równomierne nawadnianie, wystarczające odżywianie i zabezpieczamy je na przykład skutecznym chlorkiem wapnia lub specjalnym nawozem dolistnym.

• Papryki uprawiane dla zielonych owoców zbieramy już w połowie lipca. Owoce czerwone lub żółte zbieramy dopiero pod koniec sierpnia i we wrześniu. Papryczki korzenne (chilli) zbieramy jesienią, jeśli są uprawiane na zewnątrz lub w szklarni.