Seler naciowy Malachit

Apium graveolens - Malachit

Seler pochodzi ze śródziemnomorza. Uprawiany jest w trzech formach - seler korzeniowy dla zgrubiałych korzeni, seler naciowy dla zgrubiałych ogonków liściowych lub jako forma liściowa dla bogatej rozety liściowej.

Roślina dwuletnia pochodzi z rodziny baldaszkowatych. Owoce, które podobnie jak cała roślina zawierają wiele substancji aromatycznych. Seler jest źródłem witamin, szczególnie witaminy C (forma liściowa zawiera nawet 10× więcej witaminy C niż bulwy), dalej B1, B2 i całego szeregu substancji mineralnych. Silny zapach i smak nadają mu olejki eteryczne.

W kuchni wykorzystywany jest do dań zimnych i ciepłych, nadaje się do sałatek i do zup. Wielu ludziom jego substancje lotne przeszkadzają i powodują alergie - prawodawstwo wymienia go więc jako roślinę alergenną.

Seler naciowy spożywamy surowy, w sałatkach lub możemy go przygryzać do mięsa. Najwięcej naszemu ciału dostarczy w postaci soku do śniadania. Seler liściowy używany jest do przygotowania sałatek, ogonki są spożywane gotowane i wyciska się z niego surowy sok.

Jak uprawiać Seler

• Seler lubi miejsca słoneczne, natomiast źle rośnie w cieniu, nie jest wtedy aromatyczny i łatwiej może zostać porażony chorobami grzybowymi. Przez cały okres wzrostu potrzebuje wystarczającego podlewania. Ważne jest podlewanie przy wysadzaniu i w drugiej połowie wegetacji przy narośnięciu bulwy. Seler bulwiasty należy regularnie spulchniać.

• Długi okres wegetacji można skrócić poprzez przeduprawę. Sadzonki nie muszą być uprawiane w ogrzewanym pokoju. Do przeduprawy aż do momentu wysadzania nadaje się szklarnia lub ogród zimowy. Lutowy lub marcowy wysiew obowiązuje dla selera bulwiastego, liściowego i naciowego. Selera nie wysadzamy wcześniej niż w połowie maja na docelowe stanowisko.

  Seler bulwiasty wymaga przeduprawy sadzonek pod szkłem. Idealnym czasem do wysadzania jest początek maja, najpóźniej połowa czerwca.

  U selera naciowego nasiona wysiewa się do szklarni lub inspektu. Wysadzanie przeprowadza się w maju na grządkę, w rozstawie 30×30 cm. Podczas wzrostu ogonki obsypujemy ziemią, aby zbielały.

  Seler liściowy wysiewa się w lutym do szklarni lub inspektu i wysadza w maju.

  Nasiona kiełkują dwa do trzech tygodni przy temperaturze między piętnaście a dwadzieścia stopni.

• Jest wymagający pod względem składników odżywczych i zawartości wapna w glebie. Wymaga gleb gliniastych, próchniczych. Liściowy i naciowy potrzebują raczej gleby gliniastopiaszczystej. Optymalne pH to 6,5 – 7,5.

• Podczas wegetacji dokarmiamy nawozem wieloskładnikowym. Nawóz do warzyw korzeniowych jest odpowiedni.

• Ze szkodników seler atakuje przede wszystkim smutnica marchwianka, pryszczarek selerowy. Seler zabezpieczamy preparatami Basudin (smutnica) i Sumithion Super (pryszczarek).

  Septorioza selera objawia się na blaszkach liściowych selera, gdzie powstają małe szarożółte plamki z żółtym obrzeżem i dużą ilością bardzo drobnych czarnych kropek. Środki plam później brązowieją i zasychają.

  Parchorowatość bulw selerowych to brązowe plamy, które powiększają się. Porażona tkanka korowacieje i pęka. Następuje gnilny rozkład bulwy. Zapobiegamy chorobie tak, że na tym samym gruncie selera nie uprawiamy co najmniej 3 lata. Częściową ochroną jest użycie boraksu w dawce około 20g na 10m2.

  Plamistość liści selera objawia się na starszych liściach, pojawiają się żółtawe, później żółtobrązowe plamy. Liście zasychają i obumierają. Przeprowadzamy prewencyjną ochronę Kuprikolem.

• Mniejsze bulwy selera można zbierać w lipcu. Liście selera zbieramy wyrywkowo, aby pozostała wystarczająca powierzchnia liściowa.

  Seler liściowy zaczyna się zbierać stopniowo od lipca i dopiero pod koniec września przeprowadzamy jednorazowy zbiór.