Groch cukrowy Legumes

Pisum sativum - Rośliny strączkowe

Groch był uprawiany już w młodszej epoce kamienia, obecnie uprawia się go niemal na całym świecie. Zawiera wiele witamin i substancji czynnych. Jest również źródłem białka oraz witamin C, B, wapnia, potasu, fosforu, magnezu itp. Należy do roślin jednorocznych. Ta roślina strączkowa należy do rodziny bobowatych. Kwiaty są białe, a owocem jest strąk. Ziarna mogą być jasnozielone lub ciemnozielone.

Groch można podzielić na trzy grupy uprawne. Na groch łuskowy, którego nasiona nadają się do mrożenia i świeżego przygotowania w kuchni. Groch cukrowy, gdzie do spożycia używa się całego strąka wraz z nasionami. Groch okrągłonasienny, który ma wysoką zawartość skrobi. Nadaje się do obróbki termicznej np. do zup. Ze względu na wczesność uprawy rozróżniamy odmiany bardzo wczesne, wczesne, średnio wczesne, średnio późne i późne.

Jak uprawiać groch

• Wymaga jasnego stanowiska, jednak nie bezpośredniego upału. Groch należy do roślin zimnolubnych. Najlepiej rozwija się w temperaturze 13 – 18 °C. To nie oznacza, że znosi mróz. Obficie podlewamy szczególnie w okresie kwitnienia i zawiązywania strąków. Gleba nie powinna nigdy całkowicie wyschnąć. Susza nie służy grochowi. Groch należy do roślin pnących, dlatego trzeba zapewnić mu podparcie. Jeśli uprawiamy groch w rzędach - naciągamy między nimi sznurek. Groch zadowoli się każdym podparciem - płot, pergola, drewniana łata. Otoczenie nasadzeń regularnie spulchniamy i usuwamy chwasty.

• Wysiew przeprowadzamy wczesną wiosną, najlepiej pod koniec marca lub na początku kwietnia. Groch łuskowy wysiewamy od kwietnia do czerwca. Wysiewamy na przygotowany grunt w rzędach oddalonych o 15 - 30 cm, ziarna co 4 - 6 cm od siebie. Nasiona wysiewamy na głębokość 5 - 7 cm.

• Gleba powinna być przepuszczalna, dobrze opracowana z wystarczającą dawką składników pokarmowych. Nie powinna szybko wysychać, ale jednocześnie nie może pozostawać długo podmokła.

• Przed wysadzeniem nawożymy glebę dojrzałym kompostem lub przefermentowanym obornikiem.

  Stosujemy w razie potrzeby nawozy fosforowe i potasowe. Dawka 20 kg N, 50 kg P, 120 kg K na hektar. Jeśli gleba była przed siewem odpowiednio nawożona, nie ma potrzeby dokarmiania podczas wegetacji.

• Strąkowiec grochowy - jego larwy wywiercają otwory w nasionach. W każdym ziarnie przebywa tylko jedna larwa. Larwy uszkadzają ziarna, obniżają plon, jakość i zdolność kiełkowania grochu. Dorosłe chrząszcze zjadają pyłek, płatki korony lub słupki grochu. Ochrona chemiczna to oprysk w okresie kwitnienia, gdy pierwsze dwa kwiaty na łodydze przekwitają i zaczyna się tworzyć pierwszy strąk. Profilaktyką jest odpowiedni wcześniejszy wysiew grochu.

  Oprzędzik grochowiec - uszkadza liście. Blaszki liściowe są od brzegów regularnie wygryzane. Larwy tego chrząszcza również uszkadzają rośliny, żyją w guzkowatych narośla na korzeniach i niszczą je. Odpowiednią ochroną jest oprysk preparatami Karate lub Sumithion oraz preparatami arsenowymi.

  Drutowce - larwy chrząszczy sprężykowatych. Rośliny więdną w rzędach lub ognisku. Wysiane nasiona w ogóle nie wschodzą. Korzenie są uszkodzone, widoczne są charakterystyczne korytarze. Larwy są walcowate i twarde, lśniące, żółtobrązowe i około trzech centymetrów duże. Ochrona chemiczna nie jest zbyt odpowiednia. Jeśli wystąpią drutowce, regularnie i głębiej przekopujemy glebę i nie pozostawiamy jej w spokoju nawet po zbiorze. Pomoże również nawożenie wapnem azotowym.

  Innym wrogiem grochu są ptaki, szczególnie sójki, gołębie. W tym przypadku stosujemy płoszydle, pułapki lub sieci.

• Zbiór odbywa się mniej więcej od połowy czerwca do połowy lipca w zależności od wczesności wysianych odmian.

  Wczesne odmiany zbieramy już od 12. tygodnia po wysadzeniu.

  Groch cukrowy zbieramy, gdy w strąkach są słodkie duże groszki. Wskazane jest po prostu wypróbować jeden strąk, czy są wystarczająco dojrzałe.