Fasola pnąca Borlotto di Vigevano

Phaseolus vulgaris - Borlotto di Vigevano

Roślina jednoroczna pochodząca z tropikalnych obszarów Ameryki. Ma pnącą łodygę, która może osiągnąć wysokość 1,5 - 2 metry. Owocem jest strąk, który zawiera różną ilość nasion o kształcie nerkowatym. W zależności od odmiany różnią się kolorem i rozmiarem. Nasiona fasoli są trujące. Zawierają substancję fazinę. Zostaje ona zniszczona podczas gotowania. Nie należy zatem spożywać surowych nasion. Kwiaty są białe, różowe, żółte lub fioletowe i tworzą ubogie grona. Kwitnie od czerwca do sierpnia.

Fasola zawiera źródło aminokwasów i kwasu askorbowego.

Jak uprawiać fasolę

• Jest to roślina ciepłolubna, dlatego sadzić ją należy w miejscu słonecznym, chronionym przed wiatrem. W okresie kwitnienia fasola potrzebuje temperatury wahającej się między 20–25 stopni Celsjusza. Fasola jest wymagająca pod względem podlewania, gleba nie może wyschnąć, ale jednocześnie nie może być również przemoknięta! Wszystkie rodzaje fasoli potrzebują podpór. Odmiany ozdobne będą wyglądać efektownie na pergolach, płotach czy w pojemnikach z konstrukcjami do pnięcia. Odmiany jadalne sadzimy przy tyczkach lub tworzymy ze sznurka miejsce do ich podwiązywania. Glebę wokół rośliny spulchniamy i utrzymujemy ją wolną od chwastów. Regularne zbieranie strąków pobudza tworzenie się kolejnych owoców.

• Nasiona wysiewa się w marcu. Nasiona sadzi się w przepuszczalnym, pożywnym podłożu i umieszcza w jasnym miejscu. Fasola wymaga do kiełkowania ciepła, odpowiednia jest więc szklarnia lub inspekt. W miejscu docelowym fasolę wysiewa się po 15 maja, kiedy nie grozi już przymrozek.

  Odmiany karłowe wysiewa się po 3-4 nasiona do przygotowanych dołków o głębokości ok. 5 cm. Oddalone około 20 cm od siebie.

  Odmiany pnące wysiewa się około 5 nasion do dołków o głębokości 5 cm i w zależności od typu podpory nawet do metra od siebie.

• Odpowiednie są lżejsze gleby piaszczysto-gliniaste z wystarczającą ilością mikroorganizmów glebowych i składników odżywczych. Idealne pH około 6,5.

• Stosujemy nawozy NPK o niskiej zawartości azotu. Wiosną zaleca się dostarczyć fasoli na stanowisko 3 kg azotu na m2, 3–4 kg P2O5/m2 i 11 kg K2O/m2 jednorazowo. Jeśli fasola jest uprawiana w żyznej glebie, nawozów można w ogóle nie stosować.

• Najpoważniejszą chorobą fasoli jest antraknoza. Na młodych strąkach pojawiają się brązowiejące, powiększające się plamy, grzybnia wnika również do wnętrza strąka i atakuje nasiona, tworząc na nich żółtobrązowe do czerwonobrązowych plam. Zwalczanie przeprowadza się preparatami chemicznymi - fungicydami i likwidacją resztek pożniwnych.

  Fasola bywa atakowana również przez inne infekcje grzybowe lub bakteryjne, takie jak szara pleśń, brązowa plamistość liści, bakteryjna plamistość, rdza fasolowa i inne.

  Chowacz fasolowiec to mucha, której larwy atakują kiełkujące liścienie i wierzchołek wzrostowy rośliny jeszcze w glebie, głównie podczas chłodniejszej, wilgotnej pogody. Odpowiednią ochroną jest zaprawianie nasion insektycydami.

  Mały, ciemny chrząszcz - strąkowiec czterozębny atakuje nasiona, w których zimuje. Dochodzi do degradacji plonu. Odpowiednią ochroną jest umieszczenie wyłuskanych nasion w zamrażarce (w temperaturze –10 °C chrząszcze giną po 10-14 dniach, przy mrozie –17 °C już po 8 godzinach).

• Zbiór na ziarno przeprowadza się, gdy strąki wysychają, a nasiona są twarde, dobrze dojrzałe i całkowicie wybarwione.

  Do zastosowania kulinarnego zbieramy jeszcze niedojrzałe strąki, które po lekkim zgięciu pękają.