Miechunka peruwiańska

Physalis peruviana

Bylina wieloletnia na rabaty, która ma ekspansywny wzrost. Dorasta do wysokości 60 - 120 cm. Nieskomplikowana, łatwa w uprawie i rozmnażaniu. Wiosną zdobią ją niewielkie kwiaty, później są one zastępowane przez nadmuchane pęcherzyki, których kolor zmienia się z zielonego, przez żółty aż do jaskrawej pomarańczy i czerwieni. Pęcherzyki bardzo przypominają lampiony i ukrywają małe kuliste owoce, które mają czerwony, pomarańczowy lub żółty kolor. W zależności od tego, o jaki gatunek miechunki chodzi, można je spożywać lub nie.

Jak już wspomniano wyżej, istnieje ponad 100 gatunków miechunki. Wśród najbardziej znanych jest miechunka peruwiańska (P. peruviana), której owoce są jadalne i mają ananasowy smak. Miechunka żydowska (P. alkekengii) uprawiana jest przede wszystkim jako roślina dekoracyjna. Miechunka mięsistoplodowa zwana też meksykańską (P. Ixocarpa) należy do jednorocznych gatunków miechunki. Jej owoce są jadalne i uprawiane są w Ameryce jako warzywo.

Jagody jadalnych miechunki mają pikantny, słodko-kwaśny, bardzo orzeźwiający smak. Zawierają niewielką ilość cukrów, pektyny, prowitaminę A i witaminę C. Z substancji mineralnych istotna jest zawartość potasu, fosforu i wapnia. Z owoców można wytwarzać marmolady, sosy, można je również spożywać surowe lub duszone z miodem. Miechunka żydowska jest jedną z najbardziej poszukiwanych roślin dekoracyjnych. Jej lampiony można wykorzystać do różnorodnej działalności twórczej. Z lampionów można zrobić suchy bukiet do wazonu, można je oskubać i wpleść w jesienne wieńce, albo obrać i stworzyć z nich gwiazdki, które umieścimy w misie jako dekorację. Największym atutem miechunki jest jednak jej szybki wzrost.

Jak uprawiać miechunkę

• Rośliny wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego. Rośliny podlewamy według potrzeby. W naszych warunkach uprawiana jest jako roślina jednoroczna. Rośnie bardzo bujnie. Dobrze zatem rozważmy miejsce, w którym wysiądzimy roślinę. Istnieje ryzyko, że będzie wypierać inne rośliny na rabacie.

• Nasiona wysiewamy w marcu lub kwietniu do specjalnego substratu przeznaczonego do wysiewu i rozmnażania. Wyrośnięte sadzonki wysadzamy na docelowe stanowisko dopiero w maju po przymrozkach. Dla jednej rośliny dobrze jest pozostawić przestrzeń około 0,5 x 0,5 m.

• Miechunka żydowska nie wymaga żadnej specjalnej gleby. Najodpowiedniejszy jest odżywczy, przepuszczalny, wilgotny substrat o lekko zasadowym odczynie.

  Miechunka peruwiańska wymaga głęboko uprawionej gleby próchniczej.

• Roślin na odżywczych glebach nie musimy dokarmiać, przede wszystkim nie musimy nawozić miechunki żydowskiej. Miechunka peruwiańska wymaga co 14 dni w formie podlewania dokarmiania pełnym nawozem NPK. Odpowiednie jest wybrać np. Cererit czy Kristalon - owoc i kwiat.

• Rośliny nie są atakowane przez żadne szkodniki ani ptactwo.

• Miechunkę peruwiańską zbieramy od września do października. Ich dojrzałość poznamy po brązowym kolorze lampionu. Zrywa się wraz z kielichem, który należy jednak po zbiorze usunąć, aby owoce nie zgorzknęły.

  Miechunkę żydowską przeznaczoną do dekoracji zbieramy według potrzeby. Można ją suszyć w ciepłym, ciemnym i przewiewnym pomieszczeniu.