Rabarbar, czyli rzewień

W skrócie: Rabarbar to mało wymagająca bylina, która rośnie w półcieniu i na słońcu, osiąga do 2 m wysokości i może rosnąć w jednym miejscu nawet 10 lat. Sadzi się go w rozstawie 1 x 1 m w żyznej glebie, która nie jest kwaśna ani podmokła. Ogonki zbiera się od końca maja do końca czerwca, liści się nie je.

Rabarbar

Rabarbar (łac. Rheum rhabarbarum) - jest przedstawicielem rodzaju rdest (łac. Rheum), należy do rodziny rdestowatych (łac. Polygonaceae) wśród roślin wyższych dwuliściennych. Jest uważany za warzywo. Przetwarzany jest jednak jako owoc. Czy mieliście już okazję spotkać się z rabarbarem? Jeśli nie, przeczytajcie uważnie nasz artykuł. Pozwólcie się zainspirować do jego uprawy i skosztowania. Warto!

Rabarbar ma swoje pochodzenie w Chinach i Tybecie. Najstarsze zapiski pochodzą już z roku 2700 p.n.e. W Europie zaczęto go uprawiać w XVIII wieku. Z państw europejskich najwięcej uprawia się go w Anglii, która przypada na 60% całkowitej produkcji rabarbaru.

Rabarbar składa się z czerwonobrązowej łodygi zakończonej kępką kwiatów. Liście są duże, sercowate, na długich ogonkach. Kwitnie w lipcu i sierpniu. Ze względu na jego bardziej okazały wzrost i rozwinięty system korzeniowy, należy rozważyć miejsce, gdzie będzie się wyróżniał w ogrodzie i nie będzie przeszkadzał. Sadzicie go tam na dobre 10 lat.

Uprawa rabarbaru

Rabarbar jest nieskomplikowaną w uprawie rośliną byliczą. Zadowoli się nawet dość zasuniętym miejscem w ogrodzie. Jest rośliną solitarną. Pamiętajcie, że dorasta do wysokości aż 2 m i ogólnie jest bardziej okazały. Nie sadźcie go tam, gdzie będzie zasłaniał widok. Ma rozległy system korzeniowy. Będzie dobrze się rozwijał zarówno w półcieniu jak i na pełnym słońcu. Możecie go również posadzić między drzewami.

Wybierzcie tę część ogrodu, gdzie gleba jest bogata w składniki odżywcze, ewentualnie wzbogaćcie wcześniej grządkę dojrzałym kompostem. Zalecamy również wapnowanie gleby. Wapnowanie gleby przeprowadzamy 1 raz na 3 lata. Rabarbarowi nie służy kwaśna i podmokła gleba.

Nasiona rabarbaru możecie wstępnie wyhodować w ciepłej inspekcie lub w doniczce w domu za oknem. Do uprawy użyjcie substratu przeznaczonego do wysiewu. Wyrośnięte, około 10 cm wysokie rośliny z rozwiniętym systemem korzeniowym, wysiewamy na grządkę w połowie maja. Rabarbar nadaje się również do jesiennej wysadki, kiedy do użyźnionej gleby wysiewamy bezpośrednio nasiona. Rabarbar kiełkuje i rośnie przez dwa sezony, zanim będzie wystarczająco duży na dobry plon. Jest jednak długowieczny i wytrzyma w waszym ogrodzie do 10 lat. Rabarbar możemy również rozmnażać przez podział kęp lub odrosty ze starszych roślin. Ta metoda jest skuteczna.

Rabarbar przesadzamy w rozstawie 1x1m. Rabarbar jednak bardzo szybko się rozrasta. Na jeden ogród w zupełności wystarczy jedna roślinka. Po drugim roku życia rabarbaru możemy zbierać do jednej trzeciej ogonków. Jako młodą roślinę należy go oszczędzać.

Jeśli chodzi o nawożenie, rabarbar nie jest szczególnie wymagający. Przed wysadzeniem (najlepiej już jesienią) glebę dobrze przekopajcie i wprowadźcie do niej dojrzały kompost lub obornik. Możecie go na bieżąco dokarmiać kompostem i nawozami zawierającymi potas. Podlewanie zalecamy regularne, najlepiej odstałą wodą deszczową.

Rabarbar jest mrozoodporny. Warto go jednak na jesieni przyciąć całkowicie przy ziemi i przykryć kompostem.

Jak przechowywać rabarbar

Ogonki zbieramy od końca maja do końca czerwca. Po 21.6. już według ludowych przysłów rabarbar zawiera więcej kwasu szczawiowego. Rabarbar można podusić i przechowywać w zamrażarce. Można też ugotować i przechowywać jako kompot. Dawniej liście rabarbaru - miazgę z nich stosowano na okłady nerek przy kamieniach nerkowych. Jeśli jednak macie takie dolegliwości, zdecydowanie nie spożywajcie rabarbaru (tylko okłady). Liście podgrzewano i stosowano na okład. W większych ilościach rabarbar działa moczopędnie. Zawiera dużą ilość błonnika oraz witamin C, B i E. Jest źródłem potasu, magnezu i cynku. Zawarte w nim błonnik pomaga przy dietach odchudzających. Rabarbar ma zdolność wiązania tłuszczu.

U Rabarbaru nigdy nie spożywa się liści. Rabarbar nigdy nie jest spożywany surowy. Przetwarzajcie tylko ogonki, które przed przygotowaniem należy obrobić termicznie!

Rabarbar przepis

Na Ciasto rabarbarowe potrzebujemy:

3-5 ogonków rabarbaru. Obieramy je z górnej twardej skórki i sparzamy gorącą wodą. Jeszcze czyścimy z twardszych włókien. Kroimy na małe kostki. Przygotowujemy blachę, którą smarujemy lub wykładamy papierem do pieczenia. Ciasto przygotowujemy podobnie jak np. na placek ze śliwkami, lub inne ciasto owocowe, które zwykle piececie. Do posypania używamy kruszonki (masło, mąka gruba, cukier). Pieczemy w rozgrzanym piekarniku w temperaturze 160°C około 25 minut.

Rabarbar ma lekko kwaśny, lekko cierpki smak, który wywołuje obecność kwasu jabłkowego i cytrynowego. Ciasto można dodatkowo posypać cukrem pudrem. Dla urozmaicenia spróbujcie do cukru dodać trochę cynamonu.

Dla tych, którzy ciasto rabarbarowe znają i piekę je często. Mamy podpowiedź na dżem rabarbarowy. Ten wyrobicie poprzez ugotowanie pokrojonych ogonków rabarbaru (5 minut), następnie dodajcie banana i decylitr 100% soku ananasowego. Po kolejnych 5 minutach wmieszajcie Gelfix i jeszcze gorący dżem wlejcie do słoików i zakręćcie.

Zainteresował Cię artykuł? Podziel się nim z przyjaciółmi na Facebooku!

Autor: Hana Michalíková