Drobné owoce są pyszne i jednocześnie pełne witamin. Ich uprawa nie jest wymagająca, a można je wykorzystać na wiele sposobów. O różnych gatunkach i ich uprawie przeczytacie tutaj...
Do owoców jagodowych zazwyczaj zaliczamy truskawki, maliny, jeżyny, porzeczki, agrest i joستę.
Można tu również zaliczyć owoce leśne, takie jak borówki czarne lub brusznice.
Większość owoców jagodowych jest nieskomplikowana w uprawie i jednocześnie dość odporna.
Owoce można wykorzystać na wiele sposobów, a dzieci je uwielbiają. Dlatego krzew porzeczki, kilka sadzonek truskawek lub maliny znajdziemy niemal w każdym ogrodzie.
Mimo ich względnej nieskomplikowanej uprawy, czasami te krzewy potrzebują naszej opieki.
Jeśli zapewnimy im wszystko, co potrzebne, możemy cieszyć się znacznie większymi plonami.
Truskawka
Truskawki należą do jednych z najbardziej ulubionych owoców. Doskonale smakują na surowo, w deserach lub jako dżem. W uprawie są stosunkowo nieskomplikowane, jednak wymagają znacznej ilości składników odżywczych.
Truskawki możemy podzielić na leśne i ogrodowe. Ogrodowe następnie rozróżniamy na jednorazowo owocujące, na których owoce dojrzewają tylko raz w roku w ciągu około trzech tygodni, wielokrotnie owocujące, których owoce zbieramy dwa razy w roku, oraz miesięczne, które owocują regularnie drobnymi, smakowo bardzo wyrazistymi owocami.
Stanowisko wybierajcie w pełni nasłonecznione i ciepłe. Grządka dla truskawek powinna być dobrze nawieziona, idealnie jest nawozić raczej pod przedplon, po którym dopiero w następnym roku sadzimy truskawki.
Ponieważ truskawki są tak wymagające pod względem odżywiania, zdecydowanie nie lekceważcie regularnego nawożenia - to zapewni Wam obfite kwitnienie i zbiory. Odpowiednie są nawozy do truskawek lub owoców jagodowych, ponieważ zawierają dużo azotu i innych pierwiastków, w które gleba zostaje zubożona przez truskawki.
Truskawki szybko wyczerpują glebę, dlatego komercyjnie są uprawiane zazwyczaj tylko w dwuletnich kulturach. Również w ogrodzie nie przekraczajcie okresu trzech lub czterech lat - rośliny i gleba wyczerpują się na tyle, że następne zbiory są ubogie, a potem trwa długo przywrócenie gleby do dobrego stanu.
Użyteczna może być uprawa truskawek na włókninie lub ciemnej folii.
Idealną rośliną do uprawy po truskawkach są rośliny motylkowe, które dzięki swojej symbiozie z bakteriami brodawkowymi wzbogacą glebę o tak potrzebny azot.
Dzięki ciemnej barwie gleba szybciej się nagrzewa, mniej wysycha i zapobiega również niektórym szkodnikom. Liście ani owoce nie leżą bezpośrednio na ziemi, co chroni je przed pleśnią i bakteryjną plamistością.
Jeżyna
Jeżyny owocują chętnie i obficie. Komu przeszkadzają kolce, może zdobyć również odmiany bezkolcowe, które wyróżniają się dużymi, słodkimi owocami. Gorzej jednak znoszą surowe mrozy. Jeśli interesują Was lecznicze i pobudzające właściwości tego owoca, znajdziecie je w tym artykule.
Jeżyna preferuje słoneczne stanowisko z glebą próchniczą o lekko kwaśnej lub obojętnej reakcji. Możemy temu pomóc dodając kompost lub obornik, reakcję korygujemy poprzez wapnowanie lub dodatek torfu.
Rośliny sadzamy jesienią, do dołu o głębokości około pół metra. Jeżyna wymaga podparcia.
Nie jest wymagająca pod względem podlewania, jednak podczas długotrwałej suszy je doceni, zwłaszcza w okresie wzrostu owoców. Nawożymy nawozem do drobnych owoców.
Jeżyna wymaga regularnego cięcia. U typowych odmian usuwamy jesienią pędy, które już owocowały. U odmian remontantowych (owocujących dwa razy w roku - latem i jesienią) jesienią obcinamy tylko część pędu poniżej obszaru, gdzie były owoce.
Wiosną pęd się rozgałęzi i znowu wyda owoce. Wtedy go usuwamy.
Porzeczka
Porzeczki to wdzięczne, odporne rośliny. Ich owoce wykorzystuje się do przygotowania ciast, win owocowych, soków i dżemów.
Rozróżniamy trzy rodzaje porzeczek: czerwoną i białą (czasami także różową), które powstały poprzez krzyżowanie tych samych gatunków, oraz porzeczkę czarną, która jest odrębnym gatunkiem już od samego początku.
Przed zakupem porzeczki musimy więc zdecydować, jaki rodzaj chcemy uprawiać - czerwone, białe i różowe są pikantnie kwaśne, czarne słodsze.
Białej porzeczki nie będą Wam dziobać ptaki, ponieważ białe kuleczki ich nie wabią. Należy również wybrać formę porzeczki - uprawia się je jako krzewy lub małe drzewka. Formy pniakowe wyglądają lepiej i dobrze się je zbiera, krzewowe zaś nieco obficiej owocują.
Podczas sadzenia możemy wzbogacić glebę dodając kompost, obornik lub jakiś wieloskładnikowy nawóz o powolnym uwalnianiu.
Posadzenie co najmniej dwóch krzewów czarnej porzeczki, najlepiej każdy innej odmiany, poprawi ich zapylenie. Dzięki temu plon będzie obfitszy.
Przed sadzeniem namaczamy korzenie roślin na dzień lub przynajmniej na kilka godzin w wodzie (nie całkiem zimnej). Ukorzenianie możemy wesprzeć aplikacją jakiegoś stymulatora ukorzeniania, doskonale sprawdza się również dodanie lignohuminianu do wody, w której moczymy sadzonki.
Porzeczki sadzimy co najmniej metr od siebie, zawsze nieco głębiej, niż rosły w szkółce. U odmian czerwonych, różowych i białych około 5 - 10 cm głębiej, czarne porzeczki tylko około 2 cm głębiej.
Pozostawcie tylko około 5 najsilniejszych pędów, pozostałe usuńcie, a pozostałe skróćcie do połowy lub nawet do jednej trzeciej ich pierwotnej długości.
Kolejną pielęgnację stanowi regularne dokarmianie, przede wszystkim nawozami do drobnych owoców, przerzedzanie i mulczowanie. W roku po posadzeniu skracamy wszystkie pędy o około jedną trzecią, dzięki czemu porzeczka się rozgałęzi.
Obcinamy już bardzo wcześnie, przed końcem zimy, ponieważ porzeczki wcześnie wypuszczają pędy. Przy dalszym przerzedzaniu usuwamy wszystkie czteroletnie, ewentualnie starsze (jeśli wymknęły nam się w poprzednich latach) pędy.
Korona odmian piennych powinna być regularna i nieprzegęszczona, u odmian krzewiastych dbamy o tworzenie młodych owocujących pędów. Porzeczka potrzebuje dużo słońca, dlatego powinniśmy dbać o prześwietlenie porostu i regulować jego przegęszczenie.
Bardzo skutecznym środkiem dla dobrego plonu jest regularne mulczowanie kompostem lub obornikiem - według badań zwiększa to plonność krzewów co najmniej o 60%.
Agrest
U agrestu możemy, podobnie jak u porzeczki, wybierać spośród odmian krzewiastych i piennych. Drzewka można łatwo utrzymywać i zbierać owoce, mają jednak nieco krótszą żywotność i wymagają podpór.
Krzewiaste są bardziej podatne na choroby grzybowe. Agresty są samopylne, więc do plonu wystarczy nawet jedna roślina.
Dla agrestów wybieramy stanowisko raczej w lekkim cieniu, ponieważ owoce są podatne na oparzenia słoneczne. Gleba powinna być neutralna lub lekko kwaśna z wystarczającą ilością składników odżywczych.
Ponownie możliwa jest jej modyfikacja poprzez wapnowanie, dodanie torfu lub kompostu i nawozów. Nawozy są odpowiednie organiczno-mineralne, do drobnych owoców. Ogólnie jednak agrest jest niwymagający.
Owoce tworzą się najlepiej na jedno- do dwuletnich pędach. Dlatego opłaca się przeprowadzać u agrestu regularny cięcie we wczesnej wiośnie. U odmian piennych wykonujemy w kolejnym roku po posadzeniu cięcie wszystkich pędów na 2-3 oczka.
W następnym roku wybieramy 4 lub 5 najsilniejszych pędów, te skracamy do 2/3 lub połowy, resztę usuwamy. Przy dalszym przerzedzaniu usuwamy gałęzie zbyt zagęszczające koronę, a pędy skracamy do około 8 oczek.
Agrest krzewiasty we wczesnej wiośnie po posadzeniu skracamy do dwóch do trzech pączków. Słabe pędy usuwamy całkowicie. W następnym roku wybieramy pięć lub sześć najsilniejszych prętów, które rosną pionowo, te skracamy o jedną trzecią, a resztę usuwamy.
Później usuwamy wszystkie słabe i niedorozwinięte pędy, pozostałe zawsze lekko skracamy, włącznie z bocznymi pędami. Utrzymujemy liczbę podstawowych gałęzi na ośmiu do dwunastu.
Josta
Josta jest niezwykle odpornym krzyżówką agrestu i czarnej porzeczki. Owoce wyglądają jak bardzo duże jagody czarnej porzeczki, smakiem są jednak gdzieś pomiędzy nią a agrestem. Owoce dojrzewają stopniowo, można je zbierać w ciągu około jednego miesiąca.
Podobnie jak jej rodzice, jostę możemy uprawiać jako krzew lub jako drzewko. Jest to dość bujnie rosnąca roślina, wymaga około dwóch metrów odstępu między krzewami.
Będzie rosła niemal wszędzie, nie jest wybredna jeśli chodzi o glebę czy klimat. Największe plony daje na obszarach z głęboką, niewysychającą glebą próchniczną.
Wielką zaletą josty jest jej odporność na wszelkie choroby. Ten krzew nie cierpi praktycznie na nic, a nawet ptaki go nie okradają.
Josta owocuje już na jednorocznych pędach, gałęzie jednak zachowują swoją płodność przez kilka lat. Najlepiej jest utrzymywać około 8-12 płodnych gałęzi zarówno w formie krzewu, jak i drzewka.
Bogate zbiory zagwarantuje Ci właściwa pielęgnacja i wysokiej jakości nawozy. Daj swoim roślinom to, co najlepsze, kupuj w naszym e-sklepie!
Napisała Eliška Kadlecová