Trujące rośliny ozdobne 1/2

W skrócie: Do najgroźniejszych roślin ozdobnych w ogrodach należą bieluń dziędzierzawa, oleander, cis japoński i tuja zachodnia – trujące w całości lub prawie w całości. Dorosłego człowieka mogą zabić już dwa liście oleandra, dziecko jeden. Przy pracy z nimi należy używać rękawic, a przy podejrzeniu zatrucia natychmiast wezwać pomoc lekarską.

Rośliny ozdobne stały się nieodłączną częścią naszych ogrodów, jednak niektóre z nich są trujące i mogą stanowić potencjalne zagrożenie, szczególnie gdy w ich pobliżu będą przebywać małe dzieci. Bardzo często uprawianymi i jednocześnie silnie trującymi roślinami są bieluń dziędzierzawa, oleander pospolity, cis japoński i żywotnik zachodni. Rośliny te są trujące w całości lub prawie w całości, a spożycie nawet małego kawałka może przy późnym zgłoszeniu się po pomoc lekarską spowodować nawet śmierć poszkodowanego. Bądźcie szczególnie ostrożni przy uprawie tych roślin, aby jedynie upiększały wasz ogród i nie spowodowały katastrofy.

Bieluń dziędzierzawa

Bieluń dziędzierzawa (łac. Datura stramonium) należy do rodziny psiankowatych (łac. Solanaceae). Bieluń dziędzierzawa jest silnie trującą rośliną, która w wyższych dawkach może spowodować nawet śmierć. Trujące działanie bieluni powoduje zawartość alkaloidów, np. atropina, skopolaminy i hioscyaminy. Silnie trujące są wszystkie części bieluni. Zatrucie objawia się zwiększoną ruchliwością, lękiem, uczuciem grozy, wzrostem temperatury, wysuszeniem w ustach, rozszerzeniem źrenic, kołataniem serca, zawrotami głowy, chwiejnym krokiem, splątaniem, dezorientacją, halucynacjami. Po osiągnięciu szczytu zatrucia następuje bardzo szybkie osłabienie objawiające się np. twardym snem, wyczerpaniem i drażliwością. Po spożyciu jakiejkolwiek części bieluni konieczne jest natychmiastowe wezwanie pomocy lekarskiej. Przy szybkiej interwencji prognoza przeżycia jest dość wysoka (ok. 90%), ale mimo to trzeba być bardzo ostrożnym, szczególnie gdy w pobliżu bieluni mogą znaleźć się dzieci.

Bieluń i jego uprawa

Bieluń dziędzierzawa jest rośliną jednoroczną, która może dorosnąć do wysokości około 0,5 – 1 metra. Kwiaty są rurkowate, białe lub jasno fioletowe, w pełni rozwijają się wieczorem. Owocem jest kolczasta torebka, która zawiera dużą ilość czarnych nasion. Bieluni dziędzierzawie najlepiej wiedzie się w azotowych próchniczych glebach na słonecznych lub półcienistych stanowiskach. Odpowiada jej umiarkowane podlewanie

Nasiona bieluni w sprzedaży u nas w e-sklepie...

Ciekawostka

Znane „anielskie trąby" są często określane jako bieluń (łac. brugmansie), a bieluń dziędzierzawa (łac. datura) jako datura. Te dwie rośliny różnią się jednak w zasadniczy sposób. Różnica polega na tym, że datury są roślinami jednorocznimi, a „anielskie trąby" są roślinami wieloletnimi.

Oleander pospolity

Oleander pospolity (łac. Nerium oleander) jest kolejną z silnie trujących roślin, które często występują w naszych ogrodach. Trująca jest cała roślina – liście, łodygi i kwiaty. Oleander jest nawet uważany za jedną z najtrujących roślin, ponieważ dorosłego człowieka mogą zabić nawet dwa spożyte listki, dziecku wystarczy nawet jeden. Trujący jest także miód, który pszczoły wyprodukowały z oleandra. Oleander zawiera glikozydy oleandryny i neryny, które działają bezpośrednio na czynność serca. Zatrucie objawia się wymiotami, gorączką, dreszczami, zawrotami głowy, drgawkami i arytmią serca. Tak jak w przypadku spożycia jakiejkolwiek innej trującej rośliny, konieczne jest jak najszybsze poszukanie pomocy lekarskiej, aby można było podać odtrutkę.

Oleander i jego uprawa

Oleander to wiecznie zielony krzew, który dorasta do wysokości nawet 2 m. Łodyga obficie się rozgałęzia. Liście oleandra są skórzaste, podłużnego kształtu. Kwiaty mogą być białe, czerwone, różowe i żółte. Niektóre odmiany mają kwiaty pełne. Oleander jest rośliną wieloletnią, która jednak nie jest mrozoodporna, dlatego konieczne jest schowanie jej przed nadejściem mrozów na stanowisko zimowe. Aby oleander dobrze się rozwijał, konieczne jest zapewnienie mu letnienia na zewnątrz i zimowania w chłodniejszym otoczeniu. Latem ważne jest obfite podlewanie odstałą wodą (uwaga, oleander jest wrażliwy na twardość wody), zimą podlewanie w zależności od temperatury w pomieszczeniu zmniejsza się. W chłodzie podlewa się tylko tak, aby bryła korzeniowa całkowicie nie wyschła. Jeśli nie możesz zapewnić oleandrowi chłodnego zimowania, przynajmniej regularnie go zraszaj. Oleander latem umieść na ciepłym słonecznym stanowisku, zapewnij mu regularne nawożenie.

Ciekawostka

Najrzadszym gatunkiem oleandra jest ten z żółtymi kwiatami, został wyhodowany najpóźniej i do dziś nie jest zbyt rozpowszechniony wśród hodowców.

Cis japoński

Cis japoński (łac. Taxus cuspidata) należy do rodziny cisowatych (łac. Taxaceae). Cała roślina oprócz czerwonego mięsistego osłonki otaczającej nasiono jest silnie trująca. Niebezpieczna jest zawartość alkaloidów – np. taksyna A, taksyna B, likopina i efedryna. Owoców cisu w ogóle nie jedz i pilnuj, aby nie próbowały ich dzieci – nasiono ukryte w osłonce jest silnie trujące. Trucizna zaczyna działać bardzo szybko, dlatego niezbędne jest jak najszybsze poszukanie pomocy lekarskiej i przeprowadzenie płukania żołądka. W przeciwnym razie śmierć może nastąpić już w ciągu dziesiątek minut po spożyciu trującej części rośliny. Zatrucie powoduje spowolnienie czynności serca aż do tego stopnia, że może spowodować zatrzymanie akcji serca.

Cis i jego uprawa

Cis japoński to gęsto rozgałęzione drzewo, które może dorosnąć do wysokości około 10 m. Najlepiej rośnie w miejscach słonecznych, znosi jednak również półcień i cień. Nie radzi sobie w zabagnionej glebie i na zbyt wietrznym miejscu. Cisy są niwymagające pod względem składników odżywczych. Jeśli posadzicie go w glebie wapiennej, zrobicie tylko dobrze. Cis jest jedynym drzewem iglastym, które można bez szkody przycinać, bardziej radykalne cięcie wykonuje się najlepiej pod koniec czerwca. Kolejną zaletą jest to, że cisy dobrze znoszą także zanieczyszczone powietrze miejskie, dlatego często sadzi się je w parkach. Kiedy następnym razem pójdziecie tam na spacer, pouczcie dzieci, że cisów powinny raczej unikać, a czerwone „jagódki" to nie cukierki.

Żywotnik zachodni

Żywotnik zachodni, znany bardziej pod nazwą tuja zachodnia (łac. Thuja occidentalis), to kolejne z trujących drzew, które bardzo często występują w ogrodach. W przeciwieństwie do cisa, trujące właściwości tui nie są tak znane i wielu ta informacja raczej zaskoczy. Trucizny zawarte są w całej roślinie, najwyższe stężenie znajduje się w młodych pędach i igłach. Tuje zawierają olejki eteryczne toksycznego tujonu, pinenu, tanacetonu i innych substancji. Toksyczność powoduje głównie tujon, który drażni skórę, a po spożyciu jakiejkolwiek części tui powoduje wymioty, krwawe biegunki, uszkadza nerki, a u kobiet w ciąży w wyniku przekrwienia miednicy małej może dojść nawet do poronienia. Zatrucie objawia się drgawkami, ogólnym osłabieniem aż do utraty przytomności, przy silnym przedawkowaniu i nieudaniu się po pomoc lekarską może dojść nawet do śmierci.

Żywotnik i jego uprawa

Żywotnik zachodni to drzewo wiecznie zielone, które może dorosnąć do wysokości aż 20 m. Dzięki swojemu stożkowatemu wzrostowi często wykorzystywany jest jako żywy płot. Szczególne zagrożenie stanowią zwłaszcza drobne szyszeczki wyrastające na końcach gałązek, które przyciągają małe dzieci do skosztowania. Tuje są bardzo odpornymi drzewami, które dobrze znoszą słońce, półcień i cień. Najlepiej prosperują w wilgotniejszych, gliniastopiaszczystych glebach. Dobrze znoszą również gleby wapienne. Wzrost tui możecie wspomóc regularnym nawożeniem w okresie letnim, od jesieni już tui nie nawożcie, aby mogły odpocząć i dobrze przygotować się na zimę. Jeśli będziecie z tui kształtować żywy płot, przycinajcie je raz w roku w okresie od maja do końca sierpnia. Pierwszy i drugi rok po zakorzenieniu przycina się tylko wierzchołki, od trzeciego roku można tuję formować również z boku.