Hodujemy pelargonie 1/2

Pelargonie lub też pelargonie (łac. Pelargonium) są znanymi i bardzo rozpowszechnionymi kwiatami, które sadzimy do doniczek, mis, skrzynek w pomieszczeniach, ale także na same rabaty w ogrodzie. Kwiaty pelargonii przez cały sezon wegetacyjny kwitną i działają bardzo dekoracyjnie.

Pelargonie powstały poprzez krzyżowanie pierwotnych gatunków, które pochodzą z półstepów i obszarów górskich południowej Afryki. Znanych jest dotychczas około 230 gatunków pelargonii, u nas raczej znanych jako pelargonie. Np. zwisające pełnokwiatowe pelargonie, wzrastające pelargonie,

Pelargonie zaczęto hodować już w ubiegłym wieku. Cele hodowlane są w poszczególnych grupach pelargonii odmienne. Ogólnie jednak obowiązuje zasada, że chodzi o udoskonalenie właściwości i cech poszczególnych krzyżówek i samych kultywarów pelargonii związanych z ich kwitnieniem kwiatów, ze wzrostem jak i z ich odpornością na choroby. Różnice znajdujemy w kształcie, kolorze, pełności, wielkości i trwałości kwiatów, we wzroście i rozgałęzieniu łodygi.

U nas już w przeszłości czerwone pelargonie były ozdobą drobnych ubogich wiejskich chatupek, ponieważ roślinki pelargonii są symbolem przyjaźni ubogich i bogatych ludzi jak i wyrazem miłości.

Idealne warunki do uprawy pelargonii

Jaskrawo wielobarwne pelargonie możemy uprawiać z nasion, które sadzimy do substratu z mieszanki torfu i ziemi mineralnej. PH substratu powinno się wahać około 6-6,5. Mniej więcej po 10. dniach od wysadzenia rozsadzamy pelargonie do małych torfowych doniczek i około po 6. tygodniach od wysadzenia sadzimy je do końcowych skrzynek i pojemników o średnicy około 100-110cm.

Idealną temperaturą dla ich wzrostu jest 20-22°C. W przypadku, gdy młode rośliny są już zakorzenione, wystarcza do ich dalszego rozwoju temperatura około 18°C. W przypadku, gdy temperatura spadnie poniżej 10°C, pelargonia już dalej nie rośnie.

Do ogólnych warunków uprawy pelargonii mogę zaliczyć ich wysokie wymagania co do światła. Wsparcie kwiatów zależy od intensywności promieniowania słonecznego i od długości dnia. Przy niedoborze światła pelargonie rosną wyraźnie wolniej. Pelargonie lubią dużo promieniowania słonecznego. Nie jest dobrze, aby roślinka pelargonii była wystawiona na zbyt silne promieniowanie słoneczne, dlatego nie uprawiamy jej w niewentylowanych szklarniach.

Dla pomyślnego rozwoju roślin potrzebne jest umiarkowane podlewanie. Uwaga, podlewanie wierzchnie może spowodować u pelargonii rozprzestrzenianie się bakteriozy. Choroby mogą występować i rozprzestrzeniać się między pelargoniami z powodu niewystarczającej odległości między poszczególnymi roślinami.

Pelargonie i ich krzyżówki

Z nadejściem wiosny i ciepłej pogody w oknach i na balkonach pojawiają się doniczki z wielobarwnymi bardzo dekoracyjnie działającymi pelargoniami. Do najczęściej uprawianych krzyżówek pelargonii należą:

• Pelargonia strefowa (łac. Pelargonium zonale) jest bardzo istotnym mieszańcem i posiada dużą liczbę odmian, które różnią się rozmiarem, kolorem i pełnią kwiatów. Różnice znajdziemy również we właściwościach wzrostu. Dla tego mieszańca pelargonii charakterystyczne są kwiaty różnych kolorów od czerwonego przez purpurowo-czerwony, różowy, łososiowy aż do białego. Kształt jego kwiatów jest albo pojedynczy, albo pełny w różnych rozmiarach. Ze względu na wzrost dzielimy mieszańce pelargonii strefowej na niskie, średniowysokie i wysokie. Te mieszańce charakteryzują się swoją łatwością kwitnienia oraz niskimi wymaganiami co do warunków wzrostu, dlatego nadają się również do uprawy bezpośrednio na rabacie. Jest odpowiednia również do uprawy balkonowej, ponieważ rośnie prosto, ma aksamitne liście i bardzo różnokolorowe kwiaty.

• Pelargonia bluszczolistna (łac. Pelargonium peltatum) ma mniejszą liczbę odmian, jej znaczenie jest mniejsze niż mieszańców pelargonii strefowej. Mieszańce mają pojedyncze różowe kwiaty jak np. Vile de Paris, inne odmiany pelargonii bluszczolistnej mają pełne kwiaty jak np. Dresdener Dunkle Amethyst (fioletowy kolor kwiatów), El Agucho (czerwone kwiaty), Galilee (różowy odcień kwiatów). Te mieszańce pelargonii mają podobne wymagania uprawowe jak poprzednie mieszańce. Mają błyszczące, mocne i bluszczowate liście. Najlepiej rozwijają się w doniczkach wiszących.

• Pelargonia wielkokwiatowa (łac. Pelargonium grandiflorum) różni się od poprzednich mieszańców sposobem wykorzystania i swoimi wymaganiami środowiskowymi. Jej hodowla rozpoczęła się już ponad 100 lat temu. Najbardziej rozpowszechniona jest uprawa odmian o kwiatach czerwonych, ewentualnie łososiowych lub białych. Po wysiewie tym odmianom potrzeba nawet 60 dni, aby wytworzyły podstawy kwiatów przy średniej temperaturze 15°C. Do dalszego pomyślnego rozwoju kwiatów potrzebny jest dzień dłuższy niż 12 godzin. Te pelargonie zazwyczaj zaczynają kwitnąć pod koniec kwietnia na początku maja. Kwitnienie tych odmian możemy przyspieszyć nawet o jeden miesiąc poprzez częstsze wystawianie roślin na niską temperaturę i ograniczenie ich podlewania. Należy jednak pamiętać, że dopiero po ukorzenieniu roślin można wystawić pelargonie na niższą temperaturę. Przy ewentualnym nawożeniu odmian pelargonii wielkokwiatowej dobrze jest mieć na uwadze ich wysoką wrażliwość na zawartość soli. Nadaje się do uprawy wewnątrz i na zewnątrz pomieszczeń.

Kwiaty pelargonii przyjemnie pachną i zawierają w trichomach olejek pelargoniowy, który jest bardzo podobny do olejku różanego. Olejek pelargoniowy (łac. Oleum geraniol) jest doskonałym surowcem dla przemysłu farmaceutycznego i kosmetycznego. Dla potrzeb tego przemysłu powstały we Francji, Hiszpanii i Algierii większe plantacje pelargonii.