Pełnokwiatowe stokrotki to prawdziwe piękności

Stokrotki, inaczej zwane margerytkami (łac. Bellis perennis) rosną na każdym trawniku, wydawałoby się więc, że ich uprawa jest całkowicie zbędna. Tak nie jest, te piękności z rodziny astrowatych (łac. Asteraceae) potrafią ozdobić każdy ogródek, wystarczy tylko wybrać odpowiednią odmianę. Wyhodowane odmiany są bardzo popularne wśród ogrodników. Można je sadzić bezpośrednio na rabatach, świetnie prezentują się także w skrzynkach balkonowych i ozdobnych donicach.

Stokrotki margerytki są bylinami, ale wyhodowane osobniki uprawia się zazwyczaj jako rośliny dwuletnie, ponieważ z czasem dochodzi u nich do pomniejszania kwiatów. Kultywary najczęściej szczycą się białymi, różowymi lub czerwonymi kwiatami. Koszyczki kwiatowe wyrastają również u wyhodowanych stokrotek z różyczkowego skupiska liści na ok. 5 – 20 cm długich łodygach. Kwiaty stokrotek składają się z wąskich języczkowatych płatków. Ich ilość zależy od tego, czy mamy do czynienia z odmianą pełnokwiatową czy pojedynczą.

Podstawowa odmiana pełnokwiatowej stokrotki jest poduszkowato rosnącą byliną, która najczęściej uprawiana jest tylko jako roślina dwuletnia. Wysiew przeprowadza się w czerwcu lub w lipcu do inspektu lub urządzenia wysiewnego. Idealna temperatura do kiełkowania wynosi ok. 18 °C. Wysadzanie dorosłych sadzonek na miejsce docelowe przeprowadza się w sierpniu lub wrześniu. Do wysadzania najczęściej stosuje się rozstaw ok. 20 x 20 cm. Rośliny wysadzone jesienią kwitną w następną wiosnę – od marca do początku lipca. Stokrotki wytrzymają na stanowisku bez problemu nawet kilka lat, jednak z każdym rokiem kwiaty będą coraz mniejsze. Jedną z najsłynniejszych odmian stokrotek jest „Super Enorma". Jest to odmiana pełnokwiatowa, która nadaje się do uprawy na rabatach, na obrzeżach oraz w skrzynkach balkonowych i ozdobnych donicach. Można ją uprawiać również na lekko ocienionym stanowisku, jednak na bezpośrednim słońcu kwitnie obficiej.

Uprawa ozdobnych stokrotek

Ozdobne stokrotki są nieskomplikowane w uprawie. Podstawą udanej uprawy jest wysadzanie na słonecznym stanowisku. W lekkim półcieniu również będą rosły, ale będą mniej kwitnąć. Stokrotki rosną w glebie ogrodowej, która jest dobrze przepuszczalna. Wymagania dotyczące wody i składników odżywczych nie są zbyt duże, stokrotki wystarczy zwykła porcja podlewania. Podlewanie zawsze prowadzi się zgodnie z aktualnymi warunkami klimatycznymi i miejscem, w którym stokrotka jest posadzona. W okresie suszy konieczne jest częstsze podlewanie, zwłaszcza rośliny posadzone w donicach mogą bardzo szybko wysychać. Ozdobne stokrotki rozmnażane są z nasion, które wysiewane są wiosną, a jesienią wysadza się je na rabatę lub do skrzynki. Stokrotki kwitną od marca aż do września.

Nie lekceważcie dzikich stokrotek, są korzystne dla zdrowia...

Dzikie stokrotki, czyli stokrotki pospolite (łac. Bellis perennis) to rośliny wieloletnie, które mogą dorosnąć do wysokości 25 cm. Zazwyczaj nie osiągają tej wielkości, ponieważ wcześniej spotykają się z kosiarką do trawy. Liście stokrotki zgrupowane są w przyziemnej różyczce, ich kształt jest jajowaty. Z różyczki liściowej wyrasta delikatnie owłosiona bezlistna łodyga, która nosi tylko jeden kwiat. Kwiatostan ma około 1 – 3 cm średnicy. Kwiaty zbudowane są z białych do różowych języczków, które na końcach często są czerwonawe. Środek kwiatu tworzony jest przez żółty tarczowaty koszyczek. Owocem stokrotki pospolitej jest niełupka o wielkości około 1 mm.

Stokrotka pospolita rośnie na trawnikach, w ogrodach, na łąkach od nizin aż po obszary górskie. Ze stokrotką pospolitą można się spotkać w całej Europie i zachodniej Azji.

Lecznicze właściwości stokrotki

Stokrotka jest korzystna dla zdrowia dzięki zawartości saponin, garbników, substancji gorzkych, substancji mineralnych, żywic, kwasów organicznych, flawonoidów i inuliny. Zbieraną częścią są kwiaty lub kwitnące ziele. Kwiaty zbierane wiosną zawierają najwięcej substancji czynnych. Stokrotki stosuje się do wspomagania odkrztuszania, działają przeciwzapalnie i kojąco. Stosowanie stokrotek sprawdziło się także przy zapaleniach dróg moczowych i przy zapaleniu nerek. Kąpiele ze stokrotek stosuje się do leczenia egzemy, łuszczycy, liszajów, wysypek i trądziku. Odwar ze stokrotek można stosować także przy chorobach pęcherzyka żółciowego. Przy zapaleniach oczu stosuje się okłady ze stokrotek. Na siniaki stosuje się okłady z rozdrobnionych liści stokrotek. Kwiaty można stosować wewnętrznie i zewnętrznie bez żadnego ryzyka.

Skąd wzięła się nazwa stokrotki

Łacińska nazwa stokrotki „Bellis" pochodzi od łacińskiego słowa „bellus", co w tłumaczeniu oznacza „ładny". Antyczne baśnie mówią, że w stokrotkę zamieniła się łąkowa nimfa Belidis, gdy próbowała uciec przed miłosnymi zalotami rzymskiego boga regularnej zmiany pór roku Vertumnusa.

Stokrotka związana jest z czystością, niewinnością i wierną miłością. Jest poświęcona boginiom Afrodycie i Wenus. Egipska legenda opowiada, że pierwsze stokrotki wyrosły ze łez, które uroniła Matka Boska, gdy jej rodzina uciekała do Egiptu. Średniowieczne malowidła przedstawiały stokrotki jako symbol czystości i niewinności Dzieciątka Jezus.

„Kocha mnie, nie kocha"

Stokrotka, podobnie jak margerytka, jest wykorzystywana do sprawdzenia, czy miłość jest odwzajemniona, czy nie.