Dynia w ogrodzie

Dynia, której właściwa nazwa to Dynia zwyczajna (Cucurbita pepo), jest jednoroczną pnącą rośliną z rodziny dyniowatych „Cucurbitaceae". Do nas do Europy została przywieziona w XV wieku przy okazji odkrywania Ameryki przez Krzysztofa Kolumba. Jest ceniona za swoje jagodopodobne owoce o różnych kształtach, rozmiarach i zabarwieniach.

Dla północnoamerykańskich Indian należała do roślin świętych. Najpierw zaczęli zbierać jej nasiona oleiste, a później odkryli, że ma również słodki miąższ. Nazywali ją „askutasquash", co można przetłumaczyć jako „jeść od razu bez gotowania".

Rodzaje dyń:

Rozróżniamy wiele rodzajów dyń. Dzielą się na letnie i zimowe. Do letnich należą cukinie i patisonsy, do zimowych dynia piżmowa, dynia Uchiki Kuri, dynia Goliat i inne.

Cukinia (Cucurbita pepo)

Cukinia powstała dopiero w wyniku hodowli we Włoszech. Jest krzaczastego pokroju i kwitnie ciemnożółtymi dużymi kwiatami. Owoce są zazwyczaj zielonej barwy, czasem również żółtozielone i żółte z gładką powierzchnią i kształtem przypominającym dużego ogórka. Najsmaczniejsze są młode owoce do 25 cm. Zaradne gospodyni przygotowują je na wiele sposobów, zawsze są obrabiane termicznie i wyśmienite są na przykład jako odpowiednik placków ziemniaczanych. Mają wysoką zawartość potasu, substancji mineralnych, a szczególnie karotenu.

Dynia maślana Butternut (nazywana również piżmową)

Jest jedną z mniejszych dyń o kształcie gruszki, ma mało nasion i dużo miąższu. Jej skórka jest delikatna, dlatego przy obróbce termicznej nie trzeba jej obierać. Znajduje również zastosowanie na surowo, ponieważ i tak ma wyśmienitny delikatnie orzechowy smak.

Dynia Uchiki Kuri (czerwone Hokkaido)

Jest chyba najpopularniejszą dynią. Smakiem być może jeszcze przewyższa dynię piżmową i jest bogatym źródłem witamin. Japończycy uprawiali ją na wyspie Hokkaido, stąd jej nazwa, ale możemy spotkać się również z nazwą dynia kasztanowa. Ma niską zawartość sodu i wysoką zawartość potasu. Oprócz zawartości substancji korzystnych potrafi wiązać toksyny, które wypłukuje z organizmu na zewnątrz. Ta dynia bardzo nadaje się do pieczenia. Nadaje się również jako zamiennik ziemniaków.

Wskazówka: Dynię Hokkaido warto spożywać podczas diety redukcyjnej!

Uprawa dyni

Wysokiej jakości dynie wyhodujemy na glebach średnio ciężkich, dobrze zaopatrzonych w składniki odżywcze. Znosi bezpośrednie nawożenie organiczne. Dynie wyrosną nam również na kompoście, który może je zacienić i przykryć. Sadzonki można łatwo wyprodukować nawet w domu w salonie lub w połowie maja, gdy już nie grożą przymrozki, wysiać nasiona bezpośrednio do ziemi na głębokość 3-5 cm. Odległość roślin od siebie powinna wynosić co najmniej 1 metr. Jeśli sadzonki będą na słonecznym stanowisku i będziemy je obficie podlewać, doczekamy się bujnego porośnięcia. Dynia jest w stanie się pnąć, można to wykorzystać i dać jej podporę. Jest to korzystne tam, gdzie mamy mniej miejsca, dynie będą rosnąć w górę po podporze. Uprawa jest więc prosta, najbardziej uważamy, zanim młode rośliny się wzmocnią i chronimy je przed ślimakami, które chętnie by się nimi poczęstowały. Gdy będziemy porost również regularnie odchwaszczać, na pewno doczekamy się pięknie zabarwionych owoców.

Przechowywanie dyni:

Jeśli dynia nie ma uszkodzonej skórki i ma dobrze zeschniętą szypułkę, wytrzyma nam naprawdę długo. Zachowa się łatwo, gdy najpierw pozwolimy jej powoli dojrzeć około 14 dni w temperaturze pokojowej w suchym miejscu i dopiero potem przeniesiemy ją do chłodniejszego pomieszczenia, gdzie jest około 15 stopni, ponownie w suche miejsce. Wytrzyma nam aż do wiosny, dynia hokkaido wytrzyma aż sześć miesięcy, dynia spaghetti aż jeden rok. Dynie, które pozwolimy dojrzeć w cieple, są dodatkowo słodsze, ponieważ część skrobi zamienia się w cukry. Składowane dynie regularnie kontrolujemy.

Pestki dyniowe