Szałwia lekarska (Salvia officinalis)

Szałwia lubi gliniastą piaszczystą glebę z dobrym zapasem azotu i wapnia. Jest rośliną ciepłolubną i odpowiadają jej słoneczne stanowiska chronione przed wiatrami. Jej piękno i właściwości lecznicze uczyniły z niej jedną z ulubionych roślin wysadzanych na rabaty i do pojemników. Kwitnie obficie i długo, a jej delikatnie filcowate liście stają się klejnotem nasadzeń.

Jeśli wzbudziliśmy zainteresowanie tą rośliną, prezentujemy kilka najpiękniejszych odmian, odpowiednich na rabaty. Uprawiać ją można z bezpośredniego wysiewu z nasion, z rozsady, przez podział starszych kęp lub z zakorzenionych sadzonek.

Gatunki: Szałwia lekarska, Szałwia błyszcząca i Szałwia łąkowa.

Uprawa szałwii

Najodpowiedniejsza jest uprawa szałwii z bezpośredniego wysiewu nasion w marcu lub kwietniu na głębokość 1-2 cm, w rzędach oddalonych o 50 cm. Przy uprawie rozsady nasiona wysiewa się w marcu do ciepłej inspektu na głębokość 2 cm. Rozsadę z czterema do sześciu prawdziwymi liśćmi, o wysokości dziesięciu centymetrów, wysadza się od maja do czerwca w rozstawie 45 x 45 cm, najlepiej do wilgotnej gleby.

Na zimę dobrze jest podłożyć roślinę liśćmi lub słomiastym nawozem. Wiosną usuwamy stare łodygi, aby na roślinie wytworzyło się jak najwięcej liści.

Zbiór i suszenie szałwii

Od maja do września tuż przed kwitnieniem zbieramy liście lub ziele, które ścinamy nad 3. lub 4. liściem, przy czym łodyga nie może być grubsza niż 0,5 cm. Rozkładamy ją w cienkich warstwach w przewiewnych koszach i kilkakrotnie przewracamy, aby się nie zaparzyła. Suszymy ją w przewiewnym pomieszczeniu lub w suszarniach.

Surowiec ma jasnozielony do srebrzysto-szarego kolor, gorzkawy ściągający, tępo korzenny do gryzącego smak i zapach. Do domowego użytku wysuszoną szałwię należy przechowywać w dobrze zamkniętych naczyniach, ponieważ olejki eteryczne szybko ulatniają się.

Wykorzystanie szałwii jako zioła leczniczego

Szałwia lekarska wykorzystywana jest przy inhalacjach przy zapaleniach dróg oddechowych oraz ostrych i przewlekłych schorzeniach przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, przy kamieniach nerkowych i kamicy moczowej. Zmniejsza pocenie się, obniża wydzielanie gruczołów mlecznych i poziom cukru we krwi.

Poza tym stosowana jest także jako płukanka przy infekcyjnych zapaleniach jamy ustnej i przy anginie, na trudno gojące się rany, stany zapalne, egzemy lub jako dodatek do kąpieli. Surowiec wykorzystywany jest do mieszanek ziołowych herbat.